De splinter in het oog van een ander zien, maar niet de balk in het eigen oog: het is een Europese specialiteit. Pers en politiek hebben veel kritiek op de uitspraken van de Amerikaanse ambassadeur en op zijn beslissing om geen inreisvisum meer te verlenen aan Conner Rousseau, maar alles wat hij zegt of doet, is eerder en vaker door Europese regeringen zelf gedaan.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Eerst een misverstand rechtzetten: er bestaat niet zoiets als een recht om een ander land te betreden. In de EU zijn we het vrij verkeer van personen gewoon, maar dat is de uitzondering. Toegang tot een soevereine staat is een voorrecht, geen basisrecht. Een staat mag om het even welke niet-staatsburger persona non grata verklaren, zonder dat zelfs te moeten motiveren.
Kort geheugen
De rechten van Conner Rousseau – zeker zijn vrijheid van meningsuiting – worden niet aangetast omdat hij de Verenigde Staten niet meer binnen zou mogen. De Belgische pers, die zich daar nu druk over maakt, heeft overigens een kort geheugen. Nog in januari werd de Nederlandse opiniemaakster Eva Vlaardingbroek de toegang tot het Verenigd Koninkrijk ontzegd. Daarmee wordt een lange traditie voortgezet van Europese landen die de grens hebben gesloten voor rechtse politici en denkers.
In het VK mochten Geert Wilders en Lauren Southern niet binnen. Frankrijk weigerde Nick Griffin. België en Duitsland deden hetzelfde met de Oostenrijkse nationalist Martin Sellner. Nederland en het VK wilden islamkenner Robert Spencer niet toelaten. Vaak gebeurt het subtieler, maar met hetzelfde effect: nog maar twee jaar geleden verboden Brusselse burgemeesters de Nationaal Conservatieve Conferentie, waarop Viktor Orbán, Suella Braverman en Éric Zemmour zouden spreken. In geen van die gevallen konden we in de pers enige bezorgdheid over de vrije meningsuiting ontwaren.
Merz en Kallas kregen lof voor hetzelfde
Bart Eeckhout klaagt in De Morgen over Amerikaanse bemoeienis in Europa: “In Frankrijk mengde de Amerikaanse ambassade zich dit weekend als een ordinaire internettrol in het explosieve debat over Quentin Deranque, de uiterst rechtse student die door uiterst linkse activisten werd doodgeslagen.”
Gedraagt een land zich als een ‘internettrol’ wanneer het zich bezorgd toont over een politieke moord in een ander westers land? Een maand geleden vond niemand het problematisch dat bondskanselier Merz, verwijzend naar de gebeurtenissen in Minneapolis, het niveau van geweld in de VS “zorgwekkend” noemde. Europees commissaris Kaja Kallas kreeg zelfs lof toen ze openlijk kritiek uitte op de Amerikaanse aanpak van het illegalenprobleem.
Ook in het verleden vond Europa het volstrekt normaal dat zijn regeringsleiders zich publiekelijk mengden in de binnenlandse politiek van de VS. Het reageert zelf wel geprikkeld wanneer de Amerikanen hetzelfde doen. Eerste ministers De Croo, Sánchez en Scholz spraken tijdens de presidentiële race publiekelijk hun voorkeur uit voor Kamala Harris. Wat als Trump volgend jaar hetzelfde zou doen voor Bardella?
“The United States of America has kindly asked Conner, as I have also done personally, to consider retracting his gross statement comparing The President of the United States to somone who murdered millions of Jews in the Holocaust.
— Ambassador Bill White (@BillWhiteUSA) February 21, 2026
We believe this is unacceptable and… https://t.co/NJrmXCWTO2
Glazen huis
Er is veel terechte kritiek op Trump mogelijk, maar het is dom en bespottelijk om hem met Hitler te vergelijken. De Amerikaanse ambassadeur bewijst Rousseau eigenlijk te veel eer door op hem te reageren, maar die man is wel voorzitter van een Belgische regeringspartij. Hij is ook degene die ooit aan een politieman vroeg om “de matrak boven te halen” tegen “zigeuners” – wat hem, als we dan toch historische vergelijkingen willen maken, dichter bij naziretoriek brengt dan Trump.
De Amerikaanse ambassadeur herinnerde hem daaraan. En hij herinnerde Frank Vandenbroucke, die de Hitlervergelijking van zijn partijvoorzitter slaafs had overgenomen, aan zijn rol in het Agusta-omkoopschandaal. Ongepast? Misschien voor een ambassadeur, maar hij drukt wel op een zere plek. Wij zouden dergelijke uitspraken van Trump of diens betrokkenheid bij een corruptieaffaire ook niet vergeten. Wie in een glazen huis woont, kan maar beter geen stenen gooien.
Meer over de rel tussen Vooruit en Bill White
Trump is een gevaar voor de VSA en de wereld. Logisch dus dat Trump met Hitler uit de jaren 1930 vergeleken wordt. In de plaats van Voorzitter Conner Rousseau en minister Frank Vandenbroucke zou ik na de intimidaties en politieke inmenging van White de uitwijzing eisen van Bill White. Hoever mag deze arrogante ambassadeur nog gaan vooraleer de premier (BDW) en Minister van BZ Prévot ter orde roepen of beter nog ingrijpen en uitwijzen?
In het hoofd van Bart Eeckhout zou het als volgt moeten klinken: Ja, de dood van Quentin Deranque is zeer erg, maar… Vooral wat er na komt blijkt belangrijk en wordt uitvoerig toegelicht waardoor de dood dan volgens de auteur in het juiste daglicht komt te staan. Terwijl het niets minder dan moord was.
Wat mij ook doet denken aan het akkefietje van meester Frank met Dries Van Langenhove in de kamer dat niet in de notulen van de zitting mocht opgenomen worden.
Dit is een magistraal artikel, een dikke pluim van mij voor Jurgen.
Het is een caveat dat we op moeten passen als we (zoals een zekere Alexander hierboven) ons voor degelijke berichtgeving verlaten op de mainstream-pers.
Terwijl ze voor wat de feiten betreft neutraal hoort te zijn, werkt ze altijd met 2 standaarden: links en rechts, de goeien en de slechten, aan de goeie kant van de geschiedenis (die zij daartoe NB eerst zelf herschrijven) en de minder goeie kant,…