Een zware januaristorm raast over Zuid-Europa. Niks bijzonders, zou je denken. Maar voor de Europese Commissie en het Europees Parlement is het de perfecte aanleiding om een nieuw beleidsterrein te claimen – en honderden miljoenen euro’s te verdelen. Onderzoeksjournalist Lode Goukens duikt in ‘t Pallieterke in de cijfers.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
In januari 2026 troffen storm Harry en storm Kristin Portugal, Zuid-Italië, Malta en Griekenland. Ze veroorzaakten overstromingen, aardverschuivingen en recordgolven. Terwijl de schade nog werd opgemeten, zette Brussel al vaart achter een ‘geïntegreerd kader voor klimaatbestendigheid’. De Belgische commissaris Hadja Lahbib drong aan op “een radicale intensivering van de voorbereidingen”. Dat kader is de voet tussen de deur om meer bevoegdheden van de lidstaten in te pikken. Want natuurrampen vallen niet primair onder de exclusieve bevoegdheid van de Europese Commissie. De primaire verantwoordelijkheid ligt bij nationale, regionale en lokale overheden.
De race om ‘kwetsbare regio’s’
In het Cohesiefonds is 8 miljard euro voorzien voor klimaatadaptatie en het voorkomen van rampen. De Commissie belooft nog veel meer miljarden in andere fondsen. In zowat alle hoofdsteden is het gelobby ondertussen al begonnen om zoveel mogelijk van die ‘kwetsbare regio’s’ binnen te halen. De boeren beweren dat ‘extreem weer’ jaarlijks 28,3 miljard euro schade veroorzaakt aan de landbouw. Dus krijgen ze subsidies uit het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid om die risico’s te dekken.
De term ‘extreem weer’ is geen toeval. Ze werd gelanceerd door lobbygroepen van meteorologische diensten en verspreid via het World Weather Attribution-initiatief. De Europese Commissie geeft jaarlijks enkele honderden miljoenen euro’s aan weercentra die dit narratief voeden. De meteorologische diensten laten dankzij die lobbygroepen hun satellieten en projecten financieren door de EU. Door het klimaatalarmisme stroomt er veel meer geld naar de meteorologische instituten dan ooit. De Europese ruimtevaartindustrie klaagt evenmin, zolang er maar satellietprojecten door het Copernicus-programma besteld worden. En zo verdient bijna iedereen aan ‘extreem weer’, behalve de belastingbetaler.
