De Vlaamse overheid pompt minstens 21,3 miljoen euro belastinggeld in de zogenaamde eiwittransitie. Dat blijkt uit een parlementair antwoord van minister-president Matthias Diependaele (N-VA). Maar waarom dat nodig is en of het wel een overheidstaak is? Daar komt geen antwoord op.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Vlaams parlementslid Freija Van Den Driessche (Vlaams Belang) stelde in november vorig jaar een reeks scherpe vragen over de campagne ‘Eiwitshift op ons bord 2.0’. Die campagne is de inzet van niet minder dan drie Vlaamse ministers: Landbouw, Volksgezondheid én de minister-president zelf. Van Den Driessche formuleerde de kern van de zaak: “Is het überhaupt een kerntaak van de overheid om campagnes te voeren die Vlamingen proberen te sturen in hun eetgedrag, terwijl er tal van andere maatschappelijke uitdagingen wachten?”
Wetenschappelijk rookgordijn
Diependaele verwees in zijn antwoord naar publicaties in Science en Nature Food om de noodzaak van een eiwitshift te onderbouwen. Maar bij nader inzien blijken die bronnen naast de kwestie: het ene artikel gaat over de milieu-impact van voedselproductie, het andere is een literatuurstudie over hoe je eiwittransitie definieert. Zwaaien met prestigieuze tijdschriften klinkt wetenschappelijk, maar het is een gezagsargument zonder inhoud. Bovendien gaf Diependaele zelf toe dat er geen reden is om aan te nemen dat de Vlaamse vleesproductie onvoldoende is om de bevolking te voeden. De zelfvoorzieningsgraad voor varkensvlees bedraagt 214 procent, voor kip 217 procent en voor rund 132 procent.
Het kostenplaatje is stevig: ruim 19,4 miljoen euro aan VLAIO-subsidies voor projecten met het etiket ‘eiwitshift’ – van een kwart miljoen voor vegan broodbeleg tot 2,6 miljoen voor vleesvervangers. Daarbovenop komt 1,9 miljoen euro voor onderzoek naar insecten in voeding. Het antwoord op de kernvraag of dit allemaal wel een overheidstaak is, bevatte enkel nietszeggende wolligheid over “maatschappelijke uitdagingen”. Een echt antwoord bleef uit.
Meer over eiwitshift
