Een halve eeuw geleden werd Voorpost boven de doopvont gehouden. Van de vijf oprichters is Luc Vermeulen de enige die nog in leven is. Voor ’t Pallieterke blikt de 82-jarige oud-actieleider terug op een halve eeuw straatactivisme, van spectaculaire antikoningsbetogingen tot nachtelijke confrontaties tussen plakploegen.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Het begon al in mei 1976, amper enkele maanden na de oprichting. Koning Boudewijn vierde zijn 25-jarige ambtsjubileum en bezocht daarvoor alle provinciale hoofdsteden, waaronder Antwerpen. Voorpost greep de kans om zich meteen als actiegroep op de kaart te zetten met een grote antikoningsbetoging met beide handen.
Vermeulen betaalde daar persoonlijk wel een prijs voor: hij bracht drie weken door in de Antwerpse Begijnenstraat en moest er zelfs zijn verjaardag vieren. “Je gaat natuurlijk niet naar een betoging met het idee dat je drie weken in de gevangenis zal belanden”, blikt hij daar zoveel jaar later op terug.
In 1980 volgde hét hoogtepunt: met luidsprekers, pamfletten en “België barst!” scanderend, dwong Voorpost koning Boudewijn om halsoverkop Antwerpen te verlaten. Een voorbode van wat komt wanneer België in 2030 zijn tweede eeuwfeest viert? Wel als het van Vermeulen afhangt, al wil die nog niet al te veel in zijn kaarten laten kijken. “Maar één ding staat vast: het moeten hoogdagen worden voor de Vlaamse Beweging.”
Discipline als handelsmerk
Acties van Voorpost worden zeer goed voorbereid. Als er toch iets misloopt, weten de militanten dat ze op de organisatie kunnen rekenen. Vermeulen benadrukt dat Voorpost er alles aan doet om geweld te vermijden. Al zijn er natuurlijk grenzen: “Indien men onze activiteiten fysiek aanvalt, zullen we terugslaan. We zijn echt niet de mening toegedaan dat wanneer men ons slaat op de ene wang dat we dan onze andere wang ook aanbieden. Dat zal dan eerder onze vuist zijn.
Militanten krijgen jaarlijks een verplichte vorming over hun rechten en plichten, en alcohol voor of tijdens acties is strikt verboden. Maar risicoloos was en is het activisme allerminst. Bij de Voer-betogingen in de jaren tachtig werd er geschoten en liepen betogers schotwonden op. Tijdens Leuven Vlaams vielen gewonden door linkse aanvallen met bamboestokken waaraan scheermesjes bevestigd waren. Nachtelijke plakacties voor de Volksunie ontaardden geregeld in knokpartijen tussen rivaliserende ploegen. Daarbij waren alle truken van de foor goed om politieke tegenstanders af te schrikken: er werden zelfs verbrijzelde lampen en tl-buizen door de lijm gemengd. Of het niet pijnlijk was om een dergelijk affiche af te trekken? “Dat zijn de risico’s van het vak”, lacht Vermeulen.
