Wie de voorbije dagen het Brussels Parlement volgde, zag geen regering die orde op zaken stelt, maar een bestuur dat steeds krampachtiger probeert te verbergen hoe diep het gewest is weggezakt. De begroting voor 2026 moest een keerpunt zijn. In werkelijkheid werd het een pijnlijk bewijs van bestuurlijke chaos, politieke gemakzucht en een systeem dat al lang palliatief is.
Het begon al veelzeggend. Het begrotingsdebat moest met een uur vertraging starten omdat amper 16 van de 54 meerderheidsleden op tijd kwamen opdagen. Dat is geen detail, maar een symptoom. Wie zijn eigen begroting niet ernstig neemt, kan moeilijk geloofwaardig Brussel besturen. Besturen begint bij discipline. In Brussel lijkt zelfs dat al te veel gevraagd.
Vivaqua
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
De inhoud van de begroting bevestigt dat beeld. Volgens de oppositie is het document vaag en slordig. Maar het echte probleem is fundamenteler: de Brusselse Regering doet alsof ze saneert, terwijl ze in werkelijkheid kosten wegmoffelt. Uitgaven worden buiten de begroting geplaatst, maar blijven wel vrolijk meetellen in de schuld.
Prestigeprojecten zoals Kanal en Neo, geldstromen via de Brusselse Gewestelijke Huisvestingsmaatschappij, extra uitgaven voor de gemeenten en Vivaqua worden boekhoudkundig weggetoverd. Zelfs een kapitaalsverhoging van 180 miljoen euro verdwijnt buiten beeld. Dit is geen begrotingsbeleid, dit is creatieve fictie. Het zogenaamde evenwicht tegen 2029 is niets meer dan een luchtkasteel gebouwd op schulden.
En die schulden ontsporen. Vivaqua torst intussen meer dan 1,2 miljard euro schuld en verhoogt tegelijk de waterfactuur met 12,5 procent. De Brusselaar betaalt dus meer, voor minder. Want wat krijgt hij in ruil? Een bedrijf dat zijn riolen niet meer kan onderhouden, dat kampt met IT-fouten en dat letterlijk de grond onder de stad ziet wegzakken. Zinkgaten staan als een metafoor voor een beleid dat zelf instort. Dat dit kan gebeuren bij een basisdienst als waterbeheer, spreekt tot de verbeelding. Mathias Vanden Borre (N-VA) vraagt terecht een audit door het Rekenhof. De vraag is niet of er iets misloopt, maar hoe diep het probleem zit.
De LEZ-saga toont hetzelfde patroon: aankondigen, dreigen, terugkrabbelen. Eerst worden zware boetes voor duizenden automobilisten aangekondigd die rijden met Diesel Euro 5 of benzine Euro 2, daarna volgt plots een nieuwe overgangsregeling omdat de politieke prijs te hoog dreigt te worden. Regels worden ingevoerd zonder draagvlak en weer afgevoerd zonder plan. De burger blijft achter in complete onzekerheid.
Sociale huisvesting
Maar het echte schandaal zit in de sociale huisvesting. De recente audits in Sint-Joost en bij de Foyer Anderlechtois leggen een onthutsend beeld bloot: fraude bij toewijzingen, gemanipuleerde documenten, belangenvermenging en een schrijnend gebrek aan controle. Dat dit zich kan voordoen binnen een sector waarin de sociale woningen al schaars zijn, zegt veel over de moraal en de ethiek van de bestuurders. Dit zijn geen loslopende incidenten meer, maar het is een systeem dat rot is van binnenuit.
Wanneer tot een kwart van de sociale woningen via uitzonderingsprocedures wordt toegewezen, is er geen sprake meer van rechtvaardigheid, maar van willekeur en vriendjespolitiek. Als illegale comités meebeslissen, dan is het bestuur zijn legitimiteit kwijt. Dit gaat niet over technische fouten, maar over een overheid die haar kerntaken niet meer aankan. Ondertussen wachten duizenden Brusselaars al jaren op een woning.
De reactie van de regering blijft beperkt tot stilte, wegkijken en verwijzen naar onderzoeken, terwijl politieke verantwoordelijkheid uitblijft. Net daar wringt het schoentje. Sociale huisvesting moet opnieuw een springplank worden, gekoppeld aan activering en een basiskennis van het Nederlands of het Frans, in functie van leefbaarheid, veiligheid en integratie.
Ook op de private huurmarkt blijft het beleid falen. Regulering verstikt investeringen, huurders en verhuurders worden tegen elkaar opgezet en het aanbod droogt verder op. Het resultaat is voorspelbaar: stijgende prijzen, minder woningen en een wooncrisis die alleen maar erger wordt.
Falend bestuur
Wat vandaag zichtbaar wordt, is geen samenloop van omstandigheden. Het is het logische gevolg van jarenlang beleid zonder richting, zonder controle en zonder verantwoordelijkheid. Problemen worden vooruitgeschoven, cijfers opgepoetst en structurele hervormingen uitgesteld. Hogere facturen, langere wachtlijsten en een groeiend gevoel dat de overheid haar greep volledig kwijt is, zijn het gevolg. Deze begroting is op maat van de achterban van de PS gesneden.
Brussel heeft nood aan een fundamentele koerswijziging: transparantie in de begroting, controle op de publieke middelen en een woonbeleid dat opnieuw vertrekt van transparantie en verantwoordelijkheid. Zonder die omslag dreigt de hoofdstad verder weg te zakken in een systeem dat zichzelf niet corrigeert, maar blijft voortmodderen in een institutioneel en bestuurlijk moeras.
De PS beschikt niet over de volstrekte meerderheid. Dat heeft haar trouwens nooit weerhouden om haar stempel te drukken in alle regeringen, waar ze deel van uitmaakte. Schril contrast met N-VA die zoals gewoonlijk op alle bestuursniveaus voor muilezel speelt van haar coalitiepartners of lobbyisten. Momenteel bestudeert premier BDW een contract van Donald Trump om samen met Netanyahu deel te nemen aan de agressieoorlog tegen Iran zonder oorlogsverklaring. Waar hebben we dat nog gezien? juist, in juni 1941 tegen de Sovjet-Unie. Wel een verschil met vroeger. Nu dragen de neofascisten geen bruin of zwart uniform meer, maar een maatpak.