Dag op dag 80 jaar na zijn executie stond August Borms afgelopen zondag centraal op de jaarlijkse Bormsherdenking in Merksem. Jürgen Constandt, voorzitter van het Vlaams & Neutraal Ziekenfonds (VNZ), gaf in zijn toespraak enkele lessen mee die Borms de Vlaamse Beweging heeft geleerd en die vandaag nog van pas kunnen komen in de strijd voor Vlaamse onafhankelijkheid.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
De jaarlijkse Bormsherdeking lokte afgelopen zondag een massa volk naar het kerkhof aan de Van Heybeeckstraat in Merskem. VNZ-voorzitter Jürgen Constandt was de gastspreker. Hij schetste in zijn toespraak het levensverhaal van “een man die nog steeds veel emoties oproept”.
Borms groeide op in een tijd waarin het Nederlands ondergeschikt was aan het Frans. Die frustratie zette hem ertoe aan een hoofdrol te spelen in de Vlaamse Beweging. Hij was ervan overtuigd dat taal gelijkstaat aan identiteit. Constandt citeerde Borms’ eigen adagium: “De taal van een volk is zijn ziel. Wie haar miskent, miskent het volk zelf.”
Tussen idealisme en tragiek
Constandt ging ook de moeilijke bladzijden uit Borms’ levensloop niet uit de weg. Tijdens de Eerste Wereldoorlog koos Borms het pad van het activisme, verleid door de Duitse belofte van Vlaamse autonomie. Dat leverde hem de doodstraf op, later omgezet in een levenslange gevangenisstraf. In de Tweede Wereldoorlog verspreidde hij pro-Duitse propaganda en riep hij jonge Vlamingen op naar het oostfront te trekken. Opnieuw volgde de doodstraf, maar dit keer kreeg hij geen genade. Op 12 april 1946 werd Borms – de VNZ-voorzitter noemt hem “een vrijheidsstrijder ‘avant la lettre’” – in Etterbeek geëxecuteerd.
Volgens Constandt is het moeilijk om vandaag een “puur objectief oordeel te vellen over de keuzes die August Borms heeft gemaakt”. “Wat we wel kunnen stellen, is dat zijn strijd voor gelijkheid, vrijheid en identiteit meer dan legitiem was. Het doel was heilig, over de middelen kan men discussiëren”, vatte Constandt samen.
Toch lag de nadruk van de toespraak elders, namelijk bij de actuele relevantie van Borms’ streven naar Vlaamse onafhankelijkheid. Constandt benadrukte dat “identiteit en taal geen vieze woorden zijn, al worden ze in sommige kringen wel zo gepercipieerd”. Bouwen aan het Vlaanderen van de toekomst, is volgens de VNZ-voorzitter een onvoltooid werk. “Dat is de inzet geweest van de vorige generaties, waarvan dr. Borms deel uitmaakte, van de huidige generatie, maar ook van én vooral voor de toekomstige generaties, onze kinderen en kleinkinderen”, besloot hij.
