Europese politici die Donald Trump steunden, rekenden op een voorspelbare bondgenoot, maar kregen een ongeleid projectiel.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
De fout begon bij een verkeerde analogie. Tijdens zijn eerste mandaat voerde Donald Trump een herkenbaar Republikeins programma uit: minder belastingen, deregulering, minder immigratie en kritiek op NAVO-lidstaten die te weinig bijdroegen aan defensie.
Rechtse Europese partijen — in Vlaanderen onder meer de N-VA en het Vlaams Belang — beschouwden hem als een ruwe maar bruikbare medestander. Wie hem steunde, werd door de linkse media weggezet als extremist. Dat maakte de steun voor sommigen alleen maar aantrekkelijker.
De misrekening die alles veranderde
Na zijn herverkiezing in november 2024 hielden Europese leiders vast aan dat beeld. Ze namen zijn protectionisme voor lief, relativeerden zijn aanval op Iran als onderhandelingstactiek en zwegen over zijn excessen op sociale media. Minister van Defensie Theo Francken schaarde zich onomwonden achter Trump en herhaalde het NAVO-credo — ook al ziet men in Washington weinig heil meer in het bondgenootschap. De cruciale fout: Europese leiders verwarden Trumps eerste mandaat met een blauwdruk voor het tweede.
De misrekening werd pas zichtbaar toen ze niet meer om te miskennen was. Trumps dreigementen om Iran terug naar het stenen tijdperk te bombarderen waren zo virulent dat ze niet langer konden worden afgedaan als een klassieke deal-aanpak. En toen Trump ook paus Leo XIV — die in rechtse Europese kringen op sympathie kon rekenen, anders dan zijn voorganger Franciscus — als schietschijf begon te gebruiken, was het ongemak volledig. “Dat de paus als schietschijf wordt genomen, is slecht gevallen.” Europese leiders die dat hadden kunnen zien aankomen, hadden het niet gewild te zien.
De electorale gevolgen lieten zich niet op zich wachten. De campagnesteun van vicepresident J.D. Vance voor Viktor Orbán in Hongarije draaide averechts uit. In West-Duitsland vielen de resultaten van partijen die met Trump geflirt hadden, tegen. Te laat begrepen Europese leiders dat Vance zijn tournee organiseerde voor binnenlands Amerikaans gebruik — als opmaat naar de presidentsverkiezingen van 2028 — en dat zij figuranten waren in een spektakel dat nooit voor hen bedoeld was.
Het volledige artikel over waarom Europese politici Trump II verkeerd ingeschat hebben, leest u hier:
