Viktor Orbán zal de geschiedenis ingaan. Hij was de eerste Europese regeringsleider die de moed had om principieel en openlijk ‘nee’ te zeggen tegen de immigratiegolf die de EU langzaam aan het vernietigen is. Ook wij hebben onrechtstreeks voordeel gehad aan zijn onverzettelijkheid. Dat mag ons echter niet blind maken voor de schaduwzijden van zijn leiderschap, die de laatste tijd steeds moeilijker te negeren waren.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Het is nooit gezond dat dezelfde mensen te lang aan de macht blijven, wat ook hun politieke strekking is. Orbán heeft zestien jaar geregeerd. Dat is, naar westerse democratische normen, zeer lang. De tegengewichten, die in elke democratie nodig zijn, verslijten na verloop van tijd. De drang om te vernieuwen verdwijnt. De leider wordt steeds meer omringd door napraters en pluimstrijkers.
Doorn in het oog
In onze pers wordt het verdwijnen van Orbán zonder schroom gevierd. Hij is daar al lang een doorn in het oog. Dat zijn impact op de Europese politiek zal wegvallen, is maar een van de redenen voor de vreugde. Alle Vlaamse kranten benadrukken iets te nadrukkelijk dat dit een ‘klap voor extreemrechts’ is, waarbij ze ongetwijfeld ook het politieke thuisfront in gedachten hebben.
Misschien de grootste onwaarheid die in de Vlaamse pers voortdurend werd herhaald, is dat Orbán een ‘illiberaal’ en ‘autoritair’ regime zou hebben geleid. Deze ‘autoritaire’ en ‘illiberale’ leider heeft zondag wel zeer snel zijn nederlaag erkend en zijn tegenstander gefeliciteerd. De machtsoverdracht zal plaatsvinden zonder hapering of tegenwerking. Merkwaardig toch welke beweringen jarenlang kunnen circuleren in de commentaarsecties van onze pers zonder ooit hard gemaakt te worden.
Even rechts en immigratiekritisch
De triomfantelijke toon waarmee over de nederlaag van Orbán wordt bericht, zou je bijna doen denken dat links gewonnen heeft. Péter Magyar is echter een conservatieve politicus, die eerder lid was van Orbáns partij. Hij is immigratiekritisch, vaderlandslievend en beschouwt het traditionele gezin als de basis van de samenleving.
Linkse critici omschrijven hem soms als ‘Orbán light’. We mogen hopen dat die typering correct blijkt en dat Magyar niet ten prooi valt aan de verleiding van de schouderklopjes die hij van het Europese bestel zal krijgen.
Smet op het blazoen
Op twee punten verschilt Magyar wel fundamenteel van Orbán. Hij is pro-Europees en geen bondgenoot van Poetin. Dat laatste is ook de belangrijkste reden waarom het tijd werd dat Orbán plaats maakte. Magyar gebruikte, met de overdrijving die eigen is aan politieke retoriek, het woord ‘landverraad’ (‘hazaárulás’) voor Orbáns sympathieën voor Poetin.
Helemaal ongegrond is die beschuldiging niet. Orbán is ten prooi gevallen aan dezelfde denkfout die een aanzienlijk deel van Europees rechts treft, namelijk de misvatting dat de vijand van onze vijand onze vriend is. Poetin is wel degelijk een vijand. De enige constante in zijn beleid ten aanzien van Europa is de wil om ons zoveel mogelijk te schaden en te verzwakken. Dat Orbán systematisch heeft geprobeerd militaire steun aan Oekraïne te blokkeren – een land dat werd aangevallen juist omdat het voor Europa koos – zal een blijvende smet op zijn blazoen zijn.
Orbán is 62. Het is niet ondenkbaar dat hij nog politiek terugkeert. Of dat wenselijk is, is een andere vraag. Hij verdient, zoals Douglas Murray stelt, een standbeeld voor het beleid dat Hongarije heeft behoed voor de massamigratie die in de rest van Europa zoveel schade heeft aangericht. Maar het is misschien tijd dat een jongere generatie de fakkel van het Hongaarse verzet overneemt.
