Nog voor Sir Keir Starmer zijn ontslag als eerste minister en Labour-voorzitter had ingediend, wist de pers al de naam van zijn opvolger mee te geven: Andy Burnham.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Diens kandidatuur werd verzilverd met zijn verkiezing als parlementslid voor Markersfield, waar hij 54,8 procent van de kiezers achter zijn naam wist te krijgen. Burnham is niet zomaar uit de lucht komen vallen, want in 2010 was hij al kandidaat-voorzitter voor Labour, maar moest hij de duimen leggen voor Ed Miliband. Idem in 2015, want toen haalde de uiterst linkse kandidaat Jeremy Corbyn de voorzitterstitel.
Wie is Andy Burnham? In de nationale en internationale pers wordt hij vaak voorgesteld als ‘de laatste kans voor Labour’. Hij zou ‘linkser zijn dan Starmer’, maar zijn programma blijft vaag. Wat Burnham in tegenstelling tot Starmer heeft, zegt het Duitse Tagesschau, is empathie, de luisterbereidheid. Voor de rest, stelt Rik Van Cauwelaert in De Tijd, is enig opportunisme hem niet vreemd.
Hij zweert bij het ‘manchesterisme’ en verwijst graag naar zijn jaren als minister onder de links-liberale Labourvoorzitter Tony Blair. Hij wil vooral ‘de levensstandaard van de mensen verhogen’ – ja, wie wil dat níét? Over één onderwerp blijft het bij Andy Burnham bijzonder stil: over de olifant in de porseleinwinkel… Inderdaad: het migratiethema…
Rupert Lowe, de kiezel in de schoen van Farage
En laat dat nu nét het thema zijn waarover Rupert Lowe, het ándere nieuw gezicht in de Engelse politiek, het wel uitdrukkelijk heeft. Deze oud-voorzitter van voetbalclub Southampton FC werd Europees Parlementslid voor de Brexit Party en in 2019 in het Lagerhuis voor Reform UK verkozen. In de lente van 2025 uitte hij openlijk kritiek op de leiding van Reform UK, die te sterk rond het persoontje van Nigel Farage zou draaien. Het kwam niet meer goed en begin 2026 richtte hij Restore Britain op, een nieuwe partij die op enkele maanden al 114.000 leden telde.
Hij kwam nadien vooral in het nieuws met de ‘grooming gangs’, waar hij zelf een onderzoek naar opstartte. Voor Farage en zijn Reform UK is Lowe een lastige klant. Dat bewees hij nog eens door op 18 juni in de Makersfield-verkiezing uit het niets 6,8 procent van de stemmen te halen. Hier en daar zou Lowe met zijn Restore Britain zelfs op de wip kunnen zitten, tussen de systeempartijen en Reform UK. Niet comfortabel voor Farage…
Meer over het Verenigd koninkrijk
