Het Brussels parlement gaat een onderzoekscommissie in het leven roepen over de wantoestanden bij de Anderlechtse Haard. De PS dreigde de regering te laten vallen, maar bond uiteindelijk in.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Tegen 21 juli moet de commissie al klaar zijn. Drie keer per week vergaderen, in zes weken tijd experten horen, documenten opvragen en een rapport schrijven. Het is een groteske tijdsdruk die maar één bedoeling heeft: de zaak snel en pijnloos afhandelen voordat er echte onthullingen komen.
Chantage van Laaouej
De PS is erin geslaagd om de onderzoekscommissie vleugellam te maken. Onder druk van de socialisten werden de meest belastende passages uit het oorspronkelijke voorstel geschrapt. Woorden als “cliëntelisme, politieke beïnvloeding, verkiezingsfraude, corruptie, manipulatie van dossiers” en “inmenging in de toekenningsprocedures voor persoonlijke of politieke doeleinden door publieke mandatarissen” verdwenen uit de tekst. Wat overblijft is een slap aftreksel van wat een echte onderzoekscommissie had moeten zijn.
De PS heeft met klassieke chantagepolitiek de agenda bepaald: geen diepgaand onderzoek, geen hinder voor de clan en de electorale schade beperken. De PS kan het regeringsbeleid ondermijnen met alternatieve meerderheden bij stemmingen, samen met de PTB.
Normale parlementaire onderzoekscommissies duren zes tot twaalf maanden, hier krijgt de commissie amper zes weken. Dit is eerder een ritueel om de schijn van actie op te houden. Ahmed Laaouej, de godfather van de Brusselse PS, weet maar al te goed dat hij deze zaak zo snel mogelijk moet begraven. Hij wil zich volledig kunnen concentreren op de verkiezingen van 2029 om zijn droom om ooit minister-president te worden, te bewerkstelligen. Terwijl maakt de hete adem van de PVDA/PTB hem nerveus.
Feodaal leenheerschap in Anderlecht
Intussen blijft de PS haar macht consolideren. Decennialang cliëntelisme, vriendjespolitiek en schaamteloos machtsmisbruik worden niet afgestraft. Anderlechtse Haard licht andermaal een tipje van de sluier op van het feodale systeem dat de partij in Brussel in stand houdt. Die beheert 4.100 sociale woningen, terwijl bijna 30.000 mensen op de wachtlijst staan. De gemiddelde wachttijd bedraagt 13 jaar. Tegelijk is bijna 10 procent van de bevolking afhankelijk van een OCMW-uitkering. In één van de armste gemeenten van het land hanteert de PS de Haard en het OCMW als pure machtsinstrumenten.
Vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen gaf Lotfi Mostefa – de Capofamiglia van de Anderlechtse Haard – de opdracht om plots drie keer meer sociale woningen toe te wijzen dan normaal. De gelukkigen kregen het goede nieuws nog voor de verkiezingsdag. Facturen werden niet verstuurd. Honderden mensen ontvingen een brief met de impliciete boodschap: “Jij hebt de afgelopen jaren steun van mij gekregen, nu moet je mij ook je stem geven.” Het werkte. Mostefa haalde meer voorkeurstemmen dan de zittende burgemeester.
Ingebrekestelling
Toch blijft de PS in de tegenaanval gaan. PS’er Akouz stuurde vorige maand een ingebrekestelling naar Kamerlid Vincent Van Quickenborne (Anders) met de eis om 5.000 euro schadevergoeding en publieke excuses. Staatssecretaris Karine Lalieux minimaliseert alles: “Deze zaak wordt geïnstrumentaliseerd om de sociale huisvesting in diskrediet te brengen.”
Ze ontkent voorkeursbehandeling en beweert dat alle dossiers geanonimiseerd zijn. Maar uit onderzoek blijkt dat in Anderlecht bijna 50 procent van alle sociale woningen de afgelopen twee jaar via de noodprocedure is toegewezen – een regeling die eigenlijk bedoeld is voor noodgevallen zoals daklozen of slachtoffers van huiselijk geweld.
Feodaal
De Parti Socialiste benoemt ook topmanagers, voorzitters en bestuurders in de nutsbedrijven die het dagelijks leven van de Brusselaar bepalen: Sibelga, Bruxelles Propreté, de MIVB/STIB en Bruxelles Environnement. Politieke loyaliteit primeert boven competentie en resultaat. Topfuncties worden systematisch toegekend aan trouwe pionnen binnen het strak gesloten PS-netwerk. Wanneer malversaties toch naar buiten komen, wordt de klassieke doofpotprocedure in gang gezet: ontkennen, minimaliseren, chanteren met een regeringscrisis en wachten tot de storm overwaait.
Geen systeemcrisis
Bovendien maakt de PS handig misbruik van de ingewikkelde Brusselse structuren. Wie durft het aan om het haast failliete Brussel in een systeemcrisis te storten? Niemand. Terwijl de wolven huilen, trekt de PS-karavaan gewoon verder.
Dit is het trieste resultaat van decennia PS-bewind in Brussel: een stad die langzaam kapotgaat onder een feodaal, islamosocialistisch systeem. Een stad waar loyaliteit aan de clan belangrijker is dan competentie, waar cliëntelisme belangrijker is dan welvaart, en waar de PS er alles voor over heeft om haar eigen belangen veilig te stellen en haar netwerk te beschermen.
De onderzoekscommissie van zes weken is een ritueel, een farce. Een manier om de schijn op te houden terwijl de PS gewoon verder doet wat ze altijd al deed: Brussel besturen als haar persoonlijk leen. Brussel verdient beter. Maar zolang de PS blijft regeren als een middeleeuwse clan, blijft de stad een symbool van mislukte integratie, armoede en structureel machtsmisbruik.
