Hamza “La Douane” is een 14-jarige jongen van Algerijnse afkomst die de voorbije weken bekend is geworden door zijn gedrag langs het Canal Saint-Martin in Parijs. Op zich is er niets wereldschokkends aan wat hij doet, maar de symboliek achter het hele verhaal is krachtig.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Kleine Hamza heeft zichzelf de bijnaam ‘La Douane’ gegeven, omdat hij voorbijgangers en fietsers een soort tol laat betalen. Samen met enkele vrienden blokkeert hij een doorgang langs het kanaal en eist van alle voorbijgangers 2 euro om hen door te laten. Wie niet betaalt, wordt met een waterpistool natgespoten. Nadat beelden daarvan viraal waren gegaan, volgden veel boze reacties.
Kleine Hamza is niet de Witte van Zichem
Racisme
Redelijk voorspelbaar schoot links in Frankrijk de jongen onmiddellijk te hulp. Louis Boyard van het extreemlinkse LFI noemt het debat over de jongen een “manoeuvre van miljardairs om de aandacht af te leiden van de hittegolf en de klimaatverandering”. SOS Racisme publiceerde een communiqué om te protesteren tegen een “racistische campagne door rechtse en uiterst rechtse media en politici”. Mediapart vindt het schandalig dat Hamza “door uiterst rechts tot nationaal symbool van onveiligheid is gemaakt” en spreekt over een proces van désenfantisation: de weigering om een kind als een kind te zien.
Sindsdien is echter nog meer bekend geworden over kleine Hamza. Op filmpjes – die hij zelf verspreidt, want hij is trots op zijn verwezenlijkingen – is te zien hoe hij mensen lastigvalt en intimideert, een jonge vrouw in het kanaal duwt, water spuit naar een politieagent, inbreekt in een appartement en de bewoonster uitscheldt, een gestolen barkruk achter zijn scooter meesleept enzovoort. Hij blijkt ook al meerdere keren te zijn opgepakt, onder meer voor de diefstal van een gsm, groepsgeweld en vandalisme.
Kleine Hamza is dus niet de Witte van Zichem die af en toe aan belleketrek doet. Hij is tuig. Zijn leeftijd van 14 jaar verandert daar niets aan. We moeten ons ook niet te veel illusies maken over wat grote Hamza zal worden.
🔶️Compilation de tous les méfaits de Hamza LaDouane, agrémentée de toute la complaisance gauchiste ⬇️ pic.twitter.com/Zka8QNVu04
— Roro (@tropdecomptes) July 3, 2026
Sociale media als kanarie in de koolmijn
Niet alleen het gedrag van de jongen ergert de Fransen, maar ook het feit dat de samenleving daar machteloos tegenover lijkt te staan. Het is een goede illustratie van de ‘broken windows’-theorie. Wie de ‘kleine’ inbreuken niet beteugelt, zet de deur open voor ernstigere vormen van criminaliteit. Voor elke kleine Hamza is er een grote Hamza die wel wat meer doet dan voorbijgangers intimideren.
Kleine Hamza zegt dat hij het idee om ‘tol’ te heffen in Algerije heeft opgedaan. Daar kun je volgens hem aan de grens een controle vermijden door de douanier wat geld toe te stoppen. Ook de ouders van Hamza zien niet in wat hun kleine spruit verkeerd zou doen. Zijn vader zegt dat hij “een aardige jongen is die niemand kwaad doet”. Zijn moeder klaagt over al het racisme waarvan haar zoon het slachtoffer zou zijn.
Links Frankrijk schoot de jongen te hulp
Misschien nog het meest betekenisvolle in dit verhaal is de rol van sociale media. Al deze kleine en grote pesterijen zijn dagelijkse kost in grote steden. Dat zijn ze overigens al lang. Wat veranderd is, zijn de filmpjes die op sociale media circuleren en die als kanarie in de koolmijn fungeren. Ze maken het voor de traditionele media moeilijker om de dagelijkse ervaringen van gewone mensen met de multiculturele samenleving te negeren, zoals ze dat al decennia doen.
