Joren Vermeersch (N-VA) is tekstschrijver en kabinetsmedewerker van minister van Defensie Theo Francken. Hij postte een bericht op X dat aan de verbeelding weinig overliet. Een must read over de perversies van de subsidiecultuur in dit land. Tamelijk uitzonderlijk vanuit de coulissen van de macht.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Wat wist Vermeersch uit zijn scherpe pen te persen? “Het erge aan Wassalongate is dat niemand van zijn stoel viel. Deze ontsporing is namelijk een product van een bestuurscultuur in Vlaanderen die decennia oud is: de neiging om beperkte bevoegdheden zo expansief mogelijk in te vullen, zowel via regelgeving, beleid, als subsidiëring van middenveld. Die cultuur leidt ertoe dat Vlaamse ministers niet louter doen wat noodzakelijk is, maar daarbovenop ook wat zij en hun partij ‘nuttig’ achten.”
Staatsruif
Dit is een accurate analyse die overigens ook geldt voor het Europese niveau. Terwijl federaal nog alle levensnoodzakelijke bevoegdheden zitten voor een overheid ontstonden andere niveaus waar flutbevoegdheden zo “expansief” mogelijk worden ingevuld. Met een hele ambtenarij en een rist neveninstellingen en een heel gevolg aan speciaal opgezette vzw’s om uit de staatsruif te eten.
Als insider schetst Vermeersch hoe het er aan toe gaat in de achterkamertjes: “Bij Vlaamse regeringsvormingen wordt telkens gebikkeld om een zo groot mogelijk budget voor het eigen departement. Dan kan je als minister zeggen dat je “gevochten hebt voor je bevoegdheden”. Maar eenmaal binnen, moest dat potje uiteraard ook helemaal worden uitgeven. Anders vragen andere ministers een reductie daarvan bij de volgende begrotingsronde.”
Vermeersch heeft het fatsoen om daar iets van te denken: “Het is deze politieke cultuur die over de decennia heen leidde tot het subsidiëren van vzw’s voor niet-noodzakelijke taken, bovenop een steeds vettere administratie, die zich ook met niet-noodzakelijke taken ging bezighouden.”
En hij vervolgde met een beschrijving van de decadentie die het gevolg is: “Voeg daaraan toe je bevoegdheden als ‘welzijn’, ‘jeugd’, ‘gelijke kansen’ en ‘klimaat’ ad infinitum kunt oprekken, en je beseft hoe we bij Wassalongate zijn aanbeland.”
Wassalongate
Het klinkt als een rechtse rant, maar Vermeersch blijft zeer realistisch: “Het zou daarom jammer zijn om nu te focussen op dit ene inderdaad zéér foute dossier van minister Gennez. Wassalongate is slechts een symptoom van een kwaal die véél dieper gaat, véél ouder is en tegelijk een partij-overschrijdend fenomeen betreft.”
Dit leidde Vermeersch tot een oproep om een debat ten gronde te voeren. De centrale vraag is volgens Vermeersch: “Willen we de huidige expansieve en pedagogische overheidscultuur in Vlaanderen behouden, goed wetende dat deze onvermijdelijk gepaard gaat met nodeloos hoge fiscale druk en regelneverij?”
Hij koppelt er een vervolgvraag aan: “Willen we een veel beperktere en terughoudendere Vlaamse overheid die louter zijn kerntaken uitvoert? En willen we verder een overheid die er een expliciet doel van maakt om burgers en bedrijven maximale vrijheid en de laagst mogelijke belastingdruk te gunnen?”
Zijn partij is mede verantwoordelijk voor het optrekken van de belastingen, vergroten van het ambtenarenkorps, subsidies uitdelen aan jan en alleman. Neen, spoel eerst je mond, denk eens na en stop dan met deze prietpraat te verkopen.
Mijn antwoord op de vragen van Vermeersch: het is helaas een utopie om te denken dat de overheid er is voor de burger. Daar is NV-A helemaal geen uitzondering op, wel integendeel.