Ruim 10 jaar geleden zette de Duitse kanselier Angela Merkel (CDU) de nieuwe toon in Duitsland en in de ganse Europese Unie met haar woorden “Wir schaffen das”. Een migratiecrisis zonder voorgaande was het gevolg. Het daaropvolgende falende integratieproces verergerde de toestand nog, zodat we gerust kunnen spreken van een continent met diepe maatschappelijke kloven en met een sociale en een veiligheidsproblematiek. De regering van de conservatieve politicus Friedrich Merz (ook CDU) probeert met kleine stapjes de ergste uitwassen te corrigeren. Soms met (kleine) succesjes…
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Zo steekt de Duitse minister van Binnenlandse Zaken, Alexander Dobrindt (CSU), al geruime tijd een tandje bij inzake zijn uitzettingsbeleid van Afghanen naar Afghanistan. Afghanen van wie de asielaanvraag definitief werd verworpen, worden het land uitgezet – ook als ze geen veroordeling op hun naam hebben staan.
In de nacht van 29 op 30 juli steeg een vliegtuig op de luchthaven van Leipzig/Halle op, richting Kaboel. Aan boord waren 31 Afghaanse vluchtelingen, die uit Duitsland worden gezet. 30 onder hen mét een strafrechtelijke veroordeling in Duitsland, 1 zonder veroordeling. Tot hiertoe werden alleen veroordeelde Afghanen, of Afghanen die een ernstig veiligheidsrisico voor Duitsland vormden, het land uitgezet.
Logica zelve
De Duitse minister Dobrindt stelt dat het principe even eenvoudig als duidelijk is: een asielaanvraag die definitief is verworpen, brengt de verplichting met zich mee het Duitse grondgebied te verlaten. Personen die weigeren vrijwillig te vertrekken, worden gedwongen naar hun herkomstland teruggebracht. Het is een breuk met de jaren die volgden op de machtsgreep van de taliban in Afghanistan in 2021. In die eerste jaren werden namelijk geen Afghanen vanuit Duitsland teruggestuurd.
Sinds 2024, en het hervatten van de dialoog tussen Duitsland en Afghanistan, werden 200 Afghanen teruggebracht. Dat is vanzelfsprekend een druppel op een hete plaat. Maar vooraleer men uitgeprocedeerde Afghanen kan terugsturen, moeten documenten in orde worden gebracht en moet het herkomstland zijn toestemming geven. Daarvoor zijn contacten tussen de Duitse administratie en die van Afghanistan nodig – hoe verwerpelijk het Afghaanse regime op zich ook is.
De samenwerking en het terugzenden van niet-veroordeelde maar uitgeprocedeerde Afghaanse vluchtelingen mag steevast rekenen – geeeeuw! – op kritiek van Amnesty International en van de (uiterst-)linkse partijen. Sommigen zien in het gestaag verharden van het migratiebeleid een laatste poging van CDU/CSU om het succes van AfD nog te vertragen.
Meer over remigratie
