Op 1 oktober stemden de regeringen van de lidstaten over de Terugkeerverordening. Dus over het terugsturen van criminelen uit niet EU-landen, illegale migranten of afgewezen asielzoekers. België onthield zich en Spanje stemde tegen. Alle andere ministers van de lidstaten stemden voor. Nu volgt terechte kritiek op de regering De Wever over “het strengste asielbeleid” ooit.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Waarover gaat dit? De Raad van de EU (dat zijn de ministers van de lidstaten betreft asiel en migratie) heeft op 8 december 2025 een algemene oriëntatie over de voorgestelde Terugkeerverordening aangenomen. Dat was geen definitieve eindstemming over de verordening, maar het onderhandelingsmandaat van de lidstaten voor de gesprekken met het Europees Parlement.
Uitslag
Daarna bereikten Raad en Europees Parlement volgens de beschikbare informatie op 1 juni 2026 een voorlopig politiek akkoord. Het Parlement keurde dat akkoord goed op 17 juni 2026.
De verordening moet de huidige Terugkeerrichtlijn uit 2008 vervangen. Ze voorziet onder meer in een Europees terugkeerbevel, wederzijdse erkenning van terugkeerbesluiten, ruimere mogelijkheden voor terugkeerhubs in derde landen en een maximale detentieperiode die volgens de overeengekomen tekst kan oplopen tot dertig maanden.
De vraag die zich stelt is wie besliste om de Belgische staat zich te laten onthouden. In principe kunnen er voor België drie verantwoordelijken aangeduid worden. Ten eerste de N-VA-minister Anneleen Van Bossuyt, de federaal minister van Asiel en Migratie, Maatschappelijke Integratie en Grootstedenbeleid. Ten tweede Bernard Quintin (MR), de minister van Binnenlandse Zaken, Veiligheid en Beliris. En ten derde de permanente vertegenwoordiger bij de EU: Peter Moors. Die laatste werd in november 2024 benoemd.
Moors vertegenwoordigt België op ambassadeursniveau in de dagelijkse EU-onderhandelingen. In de organigrammen van de FOD Buitenlandse Zaken wordt hij vermeld als “Permanent Vertegenwoordiger, Posthoofd” voor COREPER II, met Hendrik Roggen als adjunct.
Diplomatieke vertegenwoordigers
Vlaanderen heeft daarnaast een eigen diplomatiek vertegenwoordiger bij de EU (sinds 2024 Gaëtan Poelman), maar die maakt deel uit van de Belgische permanente vertegenwoordiging en vervangt niet de federale pv.
Maar dankzij de doorstep-interviews van de Raad van de EU weten we wie voor België stemde: Anneleen Van Bossuyt (N-VA). Heel straf deelde ze haar deelname trots op sociale media.
De N-VA misbruikt de klassieke tactiek van onthouding om hetzij voor of tegen te stemmen al naargelang de meerderheid die op tafel ligt. Officieel heet het dan dat de stem van België niet meeweegt en de N-VA de balans niet kan doen doorslaan. Dat is de stemdoctrine in het Europees Parlement, waar de N-VA omwille van de relaties met de traditionele partijen niet wil verzuren. Waarom? Omdat ze de postjes die per beurtrol passeren niet willen mislopen.
Terugkeerbeleid
Op het niveau van de regeringen binnen de EU-instellingen volgt de N-VA dezelfde doctrine. Maar dan is de uitleg dat er geen overeenstemming is binnen de federale regering of met de deelstaten. Het resultaat is wel dat België zo EU-regelgeving krijgt, waar ze zelf geen enkele invloed op had. Pikant detail: EU-beleid waar geen Belgisch parlement goedkeuring voor gaf.
Dit is een democratisch deficit. Alleen is de vraag hoe dit allemaal valt te rijmen met het regeerakkoord waarvan een strenger terugkeerbeleid zogezegd een prioriteit werd gemaakt.
In theorie voert de Belgische regering een streng terugkeerbeleid als kern van haar migratieaanpak. Wie geen verblijfsrecht heeft, moet effectief kunnen worden verwijderd. Met meer gesloten capaciteit, woonstbetredingen als ultimum remedium. De regering beweerde druk op herkomstlanden op te voeren via visa, handel en ontwikkelingssamenwerking.
De Belgische stem in de Raad van de EU op 1 oktober staat haaks op die officiële regeringsstandpunten. Begrijpe wie kan.
De oppositie begrijpt er niks van en reageerde furieus. Vlaams parlementslid Bart Van Opstal (Vlaams Belang) zette zelfs een filmpje online. De vraag is waar de filmpjes van de Kamerleden blijven over deze bizarre stemming.
N-VA’ers zijn niet te vertrouwen. Niet in de Wetstraat, niet op het Martelarenplein en niet lokaal.