De Dag van de Arbeid is voor de socialisten zo’n beetje wat Pasen is voor de christenen: de hoop dat de dood te overwinnen valt en de verrijzenis nabij is.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Het was een glorieuze dag, die 6de april 1885 in Café De Zwaan op de Brusselse Grote Markt toen daar door een handvol arbeiders en intellectuelen de Belgische Werklieden Partij (Parti Ouvrière Belge) werd opgericht. Edward Anseele had de trein uit Gent genomen en Camille Huysmans vertegenwoordigde de Antwerpse arbeiders.
Cesar de Paepe was een dokter uit Brussel die hoopte op een ziekenkas voor iedereen. Later zou Emile Vandervelde mee het leiderschap van de nieuwe partij op zich nemen. U merkt het: Vandervelde, Anseele, Huysmans, het zijn namen die nog steeds klinken als een klok.
6 avril 1885: naissance du Parti ouvrier belge
— Pascal Delwit (@PDelwit) April 6, 2024
Ce jour-là, à l’issue d’un congrès de deux jours, le parti ouvrier belge-Belgische Werkliedenpartij (POB-BWP) voit le jour. 59 associations ouvrières et rationalistes de Belgique ont œuvré à sa création.
Ce n’est pas la…
1/6 pic.twitter.com/Z2SdaM6Cre
Porsche, de nieuwe sigaar en hoge hoed
Tijden veranderen. Op het einde van de negentiende eeuw was er grote nood aan een politieke partij die de belangen van die nieuwe socio-demografische groep, de arbeiders, die was ontstaan door de Industriële Revolutie, in de Wetstraat verdedigde. Priester Adolf Daens uit Aalst zou acht jaar later, in 1893, hetzelfde doen vanuit zijn religieuze inspiratie, met zijn Christene Volks Partij, niet te verwarren met de latere CVP. Het beeld van de hardvochtige ondernemer verdrong dat van de voordien al even hardvochtige landheer die zijn pachters uitbuitte, en de karikatuur van de dikbuikige industrieel met een hoge buishoed op het hoofd en met een dikke sigaar in de mondhoek houdt nog steeds stand, getuige de recente propaganda van Vooruit om jonge ondernemers af te beelden als egoïstische eigenaars van een Porsche, een statussymbool dat inmiddels de sigaar en de hoge hoed heeft vervangen.
Dat versleten cliché bewijst vooral de mentale stilstand en het gebrek aan nieuwe ideeën bij de socialistische partij die ooit begon als een progressieve kracht, gegroeid uit de nood om arbeiders te beschermen tegen willekeur en uitbuiting, met als grote successen in het parlement het verwerven van eerst het algemeen meervoudig stemrecht en later het algemeen enkelvoudig stemrecht, na WO I. De socialisten waren aan de andere kant de grote dwarsliggers om ook vrouwen stemrecht te geven, uit angst dat vrouwen allemaal kwezels waren die voor de katholieken zouden stemmen. Het zou nog tot 1948 duren voor in België ook de vrouwen mochten stemmen van de socialisten. U merkt het: het duurde niet lang voor de oorspronkelijk progressieve socialisten almaar meer behoudsgezind werden, weg van de vooruitgang.
De ‘nieuwe’ socialisten
Van langsom meer werd de traditionele arbeidersklasse, het voormalige lompenproletariaat, beter gesitueerd en had de socialistische partij zichzelf door haar eigen successen haast opgeheven, zodat er nieuwe sukkelaars dienden gezocht te worden om hen stemmen te leveren zodat de apparatsjiks in het pluche konden blijven zetelen. Het middel was, zoals dat zo vaak gaat, het doel geworden. In eerste instantie was dat nieuwe vat van stemmers nog de werklozen, en al snel moesten die, toen de economie weer aantrok dankzij de ondernemers, vervangen worden door de schier onuitputtelijke voorraad van islamitische immigranten wier stemmen de partij nu drijvende moeten houden.
Ik moest de voorbije 1 mei denken aan hoe de pioniers van de socialistische partij van 1885 en latere monumenten als Karel Van Miert zich nu in hun graf omdraaien bij het zien en horen van het gewauwel van zo’n mentale dwerg als Conner Rousseau aan het hoofd van een partij die zich inmiddels uit schaamte niet eens meer socialistisch durft te noemen en die niet verder komt dan het orakelen van versleten communistische clichés van AMADA uit de jaren 1970 als ‘laat de rijken de crisis betalen’. Terwijl het precies die sociaaleconomische klasse is die momenteel veruit het meeste bijdraagt aan de staatskas dankzij innovatie, het nemen van risico’s en aldus via belastingen en allerlei beurstaksen mee bijdraagt aan de lonen van hun bedienden, de verkozenen des volks en een overtollig aantal ambtenaren. De enige conclusie die je kan trekken na de voorbije Dag van de Arbeid, is dat het socialisme beter verdient dan zo’n nepobaby als TikTok-gezicht van een – hoe je het ook draait of keert – historisch belangrijke stroming.
Meer van Alain Grootaers
Zoals steeds pent deze auteur opnieuw een voortreffelijk artikel neer. Wat mij betreft, op zijn inleidende § na. Sorry, die is flauwe kul en zelfs godslasterend.
Met Pasen KOMT zekerheid dat de dood IS overwonnen. Eerst schoorvoetend, daarna overtuigend. Niet door onze verdienste, maar door deze van de God-mens.
De auteur gooit de essentie van het christelijk geloof op een hoopje. In andere godsdiensten leidt zo’n uitspraak tot een fatwa, een niet mis te verstaan oordeel gedaan door een “autoriteit” zonder tegensprekelijk debat. In beschaafde gemeenschappen soms nog een (rechterlijke) veroordeling wegens godslastering. In onze maatschappij wordt dat natuurlijk tot de “dichterlijke vrijheden” gerekend.
Als christen ben ik vergevingsgezind, maar hoop toch dat de auteur inziet dat zijn vergelijking kan noch wal raakt en zijn artikel overschaduwt.
Het bewijs dat de dood werd overwonnen werd tot op vandaag nog niet afgeleverd, tenzij we een kort ingevroren proefdier als herreizen beschouwen.
En godslastering is een middeleeuws gebruik dat net zoals heksen verbranden beter zou afgeschaft worden.
Voor de rest beschouw ik christelijke waarden als vanzelfsprekend, eigen aan de “schone”mens.
Herrijzen?
Of was het een woordspeling?
V ipv h
Ik zat mis
schien aan deeg te denken…
Ik kom nog even terug op de reacties op mijn reactie: had Alain nu 27 september (feestdag wallobrux) genomen als vergelijkbaar fenomeen, dan had geen haan erover gekraaid.
De vergelijking met Pasen trof mij zwaar: voor christenen is Pasen het memoriaal dat we elke dag (kunnen) herdenken. Paulus schrijft: “als Christus niet verrezen is, is ons geloof waardeloos” (1 Korinthiërs, 17). Zijn verrijzenis en wat Hij tijdens zijn openbare leven deed zijn voor mij geen “waarden”, het zijn historisch feiten. Is Hij wel verrezen? Getuigenissen staan beschreven in de evangelies en in de Handelingen. Na Pasen beschrijft Lucas zeker twee opwekkingen uit de doden en talrijke bovennatuurlijke genezingen van kreupelen, blinden,… Het zijn getuigenissen van het “bestaan van de werkelijkheid van onzichtbare (versta: bovennatuurlijke) dingen” (Paulus, Hebreeën, 11,1). Je kan dat natuurlijk als verhaaltjes bestempelen, maar op welke fundamenten rust dan het christelijke geloof, waarvoor zovelen hun leven gaven?
U vergat nog het zwembad naast de Porsche ….