Wat gebeurde aan een academische instelling zoals de UGent, is onbegrijpelijk en zelfs onvergeeflijk. Het sluit perfect aan bij mijn gastcollege over internationale politieke trends dat ik afgelopen maandag gaf aan een hogeschool.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Daar legde ik uit hoe politieke trends ontstaan en hoe dit resulteert in politiek beleid. Zoals gebruikelijk in zo’n wetenschappelijke aanpak, werk ik daar met verklaringsmodellen. In dit specifieke geval ging het dan over twee in het bijzonder. Het politiek systeem van David Easton en het Overton Window van Joseph Overton.
Overton
Dit laatste model van een Amerikaanse politiek analist legt zeer goed uit hoe onderwerpen van radicaal of zelfs onuitspreekbaar kunnen evolueren tot aanvaardbaar en uiteindelijk tot beleid. Het Overton-venster is het spectrum van ideeën of beleidsmaatregelen die op een bepaald moment als politiek aanvaardbaar worden beschouwd. Dit spectrum kan verschuiven naarmate de publieke opinie verandert, waardoor ideeën die ooit als marginaal werden beschouwd, later mainstream kunnen worden.
Het mooiste voorbeeld is de discussie over bedtijd bij kinderen. Geen afgesproken uur is complete vrijheid, om 5u naar bed gaan is complete controle. Die twee zijn ondenkbaar. Ergens daartussen zitten varianten zoals in het weekend of de vakantie mag het wat later worden, enzovoort. Van ondenkbaar over radicaal naar aanvaardbaar en zinvol tot normaal. Op schooldagen om 20u naar bed bijvoorbeeld voor de jongsten en om 21u30 voor de oudsten. Dat is het beleid waar ouders en kinderen zich dan in vinden.
Het probleem is natuurlijk dat dit in een politieke omgeving of een maatschappij gebeurt. In een maatschappij zijn verschillende spelers met verschillende eisen en verschillende vormen van steun die zij kunnen geven aan de actoren in het politiek systeem. Die politici gaan omwille van de gekregen steun eisen omzetten in beleid.
Beleidsbeslissingen
Beleid en beslissingen zijn de output of het resultaat. Die komt er dan in de vorm van wetten, decreten of andere vormen van beleid. Vervolgens reageert de omgeving of maatschappij (bedrijven en bevolking) opnieuw. Dit genereert nieuwe eisen: daardoor verandert de steun van de omgeving. De steun kan toenemen of afnemen of gewoon veranderen. Zo krijg je een proces dat vrij goed werkt binnen een democratische maatschappij, waar een diversiteit van meningen is en uiteindelijk democratisch besloten wordt.
In principe wordt alleen beleid gemaakt op basis van gezond verstand. Zaken die voor iedereen aanvaardbaar zijn. Dit laatste is veranderlijk zoals het we leren uit het Overton Window. Vrouwenstemrecht is daar een mooi voorbeeld van. Van absoluut ondenkbaar over radicaal, naar acceptabel en uiteindelijk vanzelfsprekend.
Kritische massa
Alles draait om de kritische massa die je nodig hebt voor de vorming van de publieke opinie. Men kan radicale ideeën en onwaarschijnlijke ideeën lanceren en proberen die ingang te doen vinden. In principe is dat een heel natuurlijk proces. Waarbij propaganda en invloed een rol spelen. Binnen de maatschappij is actievoeren om steun te werven normaal. Bij een goed werkend politiek systeem wordt iets enkel geen beleid als het niet breed gedragen is en niet vanzelfsprekend of populair wordt beschouwd door de politici.
Helaas is het politiek systeem gecorrumpeerd geraakt door belangengroepen en internationale organisaties die de publieke opinie manipuleren of het politiek systeem manipuleren door eisen anders voor te stellen dan ze daadwerkelijk zijn. Door stemmen te smoren en andere megafoons te geven. De politici aan het roer proberen dat ook. Een regering krijgt altijd meer gehoor en heeft meer kansen om de media te halen dan de oppositie.
Wat Petra de Sutter doet is radicaal. Ze is een radicale politica en net als haar partij probeert ze altijd radicale dingen door te drukken, tegen heel dat politiek systeem in. Tegen wat voor de meeste mensen aanvaardbaar geacht wordt. Als rector van de UGent deed ze dit door middel van een bende rare snuiters die gemaskerd universiteitsgebouwen bezetten en radicale eisen stellen.
Er werd niet eens gekeken of die activisten überhaupt ingeschreven waren aan de universiteit. Hun eisen werden ingewilligd omdat het in de radicale agenda van De Sutter past. Dit heeft gevolgen voor een bredere bevolking van die universiteit en voor een brede academische bevolking wereldwijd, mensen namelijk in Israël of in andere landen die in die projecten zitten.
Wie aan dit soort chantage toegeeft, dan is het nooit genoeg. Maar het is perverser dan dat wie zo tewerk gaat ondermijnt het politiek systeem. Dan valt heel het democratisch systeem in duigen.
Radicalisme
Eisen worden losgekoppeld van steun of stemmen. Radicalen moeten niks niet meer populair maken. Niemand moet de mensen nog proberen te overtuigen. De meerderheid afdreigen, volstaat voortaan. Zelfs voor onbespreekbare eisen. Dat is de macht van de straatterreur. De absoluut absurdste eisen kan je voortaan afdwingen met geweld of met activisme.
Dat is fundamenteel ondemocratisch. Dit is zelfs gewoon ondermijnend voor ons politiek systeem. Hetzelfde met die meningen. Als je dus niet heel dat proces door moet om tot het gezond verstand van de mensen door te dringen en jouw plannen of eisen zo aan te passen dat ze voor de mensen acceptabel zijn, dan zit je in een totalitair systeem.
Dan heb je het niet meer over publieke opinie, dan heb je het over propaganda en dwang. Dat een rector van misschien de grootste Vlaamse universiteit dat niet begrijpt, is triest en wraakroepend.
