Wat als je bankrekening van de ene op de andere dag zou verdwijnen vanwege iets wat je hebt geschreven? Zonder rechtszaak of misdrijf. Het is een steeds vaker voorkomende praktijk die doet denken aan totalitaire regimes. Onder andere Thaïs d’Escufon en Dries Van Langenhove maakten het al mee.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Een realiteit voor journalisten en activisten. Cancelcultuur met andere woorden. De rechtse activiste Thaïs d’Escufon zag haar bankrekeningen zonder reden opgeheven zodra ze in de schijnwerpers kwam te staan.
‘Debanking’
Het doet denken aan de ‘bankban’ die de Europese Commissie oplegt aan kritische stemmen. In het Verenigd Koninkrijk kreeg bijvoorbeeld Nigel Farage al met ‘debanking’ te maken. Britse media rapporteerden over de Coutts bank-relatie met Nigel Farage die in 2023 werd opgezegd, wat leidde tot een regeringsonderzoek naar debanking-praktijken.
De Franse overheid sluit de bankrekeningen af van patriotten die de waarheid vertellen over de onveiligheid en migratie. Iets wat over de Verenigde Staten ook al aan bod kwam bij de Joe Rogan Experience-podcast met Marc Andreessen in november 2024.
Tommy Robinson en Thaïs d’Escufon
Herinner u het interview met Tommy Robinson waar hij vertelde over zijn problemen met de bankrekeningen die telkens werden afgesloten en waar zijn geld verdween. Ze sloten zelfs de rekeningen van zijn minderjarige kinderen af. De facto maken ze het leven zo quasi onmogelijk.
Thaïs d’Escufon overkwam hetzelfde. Haar rekeningen werden afgesloten. Ze getuigt daarover in een Youtube-video. “Dit is de Franse versie van de ‘bankban’: een financiële straf voor wie van zijn land houdt.” Volgens D’Escufon slapen de echte misdadigers ondertussen rustig verder.
Haar bank gaf aan dat ze moest vertrekken. Zonder opgave van reden. Ze ging naar BNP Paribas en alles verliep vlot, maar ze ontving maar niet de bevestiging. Vervolgens informeerde ze en opnieuw kreeg ze zonder opgave van redenen een weigering. Telkens opnieuw bij andere banken bleek ze op een zwarte lijst te staan. Bij een online bank lukte het wel, om vervolgens haar inkomsten op die rekening te zien blokkeren. Dit is al aan de gang sinds 2022.
Conservatieve denkers en christelijke organisaties klagen. Ook in Europa klagen diverse conservatieve opiniemakers en maatschappelijke organisaties dat zij het slachtoffer worden van banken die strikte ESG- (Environmental, Social, and Governance) of DEI-criteria (Diversity, Equity, and Inclusion) hanteren. Diversiteit en inclusie als reden om ongewenste groepen uit te sluiten en financieel droog te leggen.
De banken geven geen uitleg want dan zou een klant kunnen reclameren en in beroep gaan. Het is soms “Een besluit van bovenaf” zoals bij de bankrekeningen van Marc Touati die ook willekeurig gesloten werden. “Ik was al 40 jaar klant bij deze bank. Ik heb nooit een negatief saldo gehad en ook nooit enig probleem ondervonden.” Touati is een Franse econoom, opiniemaker en zeer economisch liberaal.
Kan dit zomaar?
Wat als je bankrekening van de ene op de andere dag zou verdwijnen vanwege iets wat je hebt geschreven? Geen rechtszaak. Geen misdrijf. Alleen een besluit. We vatten nog eens het bekendste voorbeeld samen. De auteur Jacques Baud, een voormalige Zwitserse kolonel en inlichtingenanalist, kan geen eten kopen of terugkeren naar Zwitserland. Niet vanwege een misdrijf, maar vanwege een besluit van de Europese Commissie. Hij zou pro-Russisch zijn.
Dit betekent dat hij geen creditcards, geen toegang tot zijn bankrekening, geen recht om te werken enzovoort heeft. Bovendien geldt er een reisverbod in de EU. “Al mijn creditcards zijn geannuleerd. Al mijn bankkaarten zijn geblokkeerd. Dat betekent dat ik op geen enkele manier iets kan kopen”, vertelde Baud.
De EU kan nu dissidenten financieel straffen met een nieuwe sanctiebevoegdheid. Baud mag zelfs geen geschenken van vrienden of familie aannemen, zoals voedsel of luiers voor pasgeborenen, aangezien dit nu als strafbare feiten wordt beschouwd. Dezelfde sancties kunnen de komende jaren ook voor dissidenten in heel Europa gelden.
“Wat mij overkomt, kan morgen iedereen overkomen, want hier heerst geen rechtsstaat. Ik heb geen misdaad begaan of enige wet overtreden, maar toch werden de sancties opgelegd”, besluit hij.
Waarom zijn deze sancties opgelegd?
De niet-gekozen Raad van de EU (dat zijn de ministers van de lidstaten) beschuldigde Baud van “het uitvoeren of ondersteunen van acties of beleid die toe te schrijven zijn aan de regering van de Russische Federatie en die de stabiliteit of veiligheid in een derde land (Oekraïne) ondermijnen of bedreigen door middel van informatiemanipulatie en inmenging.”
Sedert half december 2025 is Baud het slachtoffer van dergelijke willekeur. Er werd geen strafbaar feit ten laste gelegd en er werd geen gerechtelijke procedure ingeleid. Hij werd simpelweg bij decreet gestraft. Sinds half december kan hij geen boodschappen doen en leeft hij uitsluitend van voedsel dat hij van vrienden krijgt – een daad die die vrienden waarschijnlijk in strafrechtelijk gevaar brengt.
Baud merkte op dat zelfs als hij zich met propaganda zou hebben beziggehouden – wat hij ontkent – er ‘geen wet tegen propaganda’ bestaat. Hij houdt vol dat hij geen contacten met Rusland heeft, nooit geld van het Kremlin heeft ontvangen en geen steun verleent aan Russische propaganda.
De zaak van Baud is een verontrustend teken van de richting waarin de EU zich begeeft. Maar de trend is duidelijk. Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Portugal en tal van EU-landen passen ondertussen dergelijke draconische maatregelen toe.
Dit verhaal klinkt misschien gek, maar de redactie kent buiten Tommy Robinson of Thaïs d’Escufon nog iemand wiens bankrekeningen op een vergelijkbare manier werden bevroren en niemand wilde haar uitleggen waarom. Dit is een van de allerergste dingen die je iemand kunt aandoen. Het is een economisch doodvonnis.
Alternatieve media en subculturen
Opiniekanalen, onafhankelijke journalisten en cryptosceptici of -promotoren ervaren vaker dat betaalverwerkers en banken de relatie verbreken omwille van zogenaamde ‘reputatierisico’s’.
Juristen en experts waarschuwen dat banken door deze strenge ‘poortwachtersrol’ in de maatschappij een te grote macht krijgen, waardoor discriminatierisico’s ontstaan en burgers in de kou kunnen komen te staan.
Waar blijven de rechtsstaat, een eerlijk proces en de verantwoordingsplicht voor deze in het geheim ondernomen acties?
