Volgens cartoonist Erwin Vanmol (59) zouden collega-humoristen die de held proberen uit te hangen door met religieuze gevoeligheden te spotten, op weinig begrip kunnen rekenen wanneer hen iets overkomt. Sterker nog, Vlaamse ‘opiniemakers’ zouden in hun analyses schrijven dat ze het zelf hebben gezocht, hekelt hij in een uitgebreid interview met ‘t Pallieterke.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Wie aan cartoons denkt, haalt zich waarschijnlijk meteen de covers van Charlie Hebdo voor de geest. Maar de gruwelijkheden die zich in 2015 in Parijs hebben afgespeeld, hebben geen invloed gehad op het werk van cartoonist Erwin Vanmol. Hij heeft de profeet nooit getekend en is ook niet van plan om daar ooit verandering in te brengen. “Er zullen altijd cartoonisten zijn die beweren dat ze zich niks aantrekken van religieuze gevoeligheden. Maar ze liegen. Het kerkhof ligt vol met zogenaamde helden”, legt hij uit.
Bovendien zouden cartoonisten die toch de held proberen uit te hangen, van niemand steun krijgen, vreest Vanmol. “Sterker nog, het zou hun eigen schuld zijn als hen iets overkomt. Zelfs als ze je thuis komen afknallen, zullen er ‘opiniemakers’ zijn die zeggen dat je het toch wel zelf hebt gezocht”, waarschuwt hij.
Dat is ook letterlijk zo gezegd na de slachtpartij op het hoofdkwartier van Charlie Hebdo, brengt Vanmol in herinnering. “Ik herinner mij nog een uitzending van een programma met als gastheer Bart Peeters waarin de Nederlandse cabaretier Freek De Jonge mocht komen beweren dat wie vreselijke, anti-islamitische cartoons maakt het zelf wel een beetje zoekt. En Bart Peeters, die nochtans een opleiding filosofie heeft genoten, zat daar wat schaapachtig te lachen”, hekelt hij.
Geen grote rebellen
Maar zo’n vaart zal het in Vlaanderen volgens Vanmol niet lopen. “De meeste humoristen — waar cartoonisten ook toe behoren — kleuren vrij braaf tussen de lijntjes, ook al denken ze van zichzelf dat ze grote rebellen zijn. Iets dat even tegendraads is als Charlie Hebdo heb je ook niet in België. Hier zijn de cartoonisten toch nog net iets braver. Je moet al met een vergrootglas zoeken om een rechtse cartoonist te vinden. Ze zullen vrijwel allemaal in ‘t Pallieterke staan.”
Vanmol is al sinds de eeuwwisseling aan de slag als cartoonist. Sindsdien heeft hij een zorgwekkende commerciële evolutie zien plaatsvinden. “De bandbreedte waarbinnen we humor kunnen maken, is veel smaller geworden. Meer dan ooit zijn nieuwsmagazines, kranten en andere media producten die verkocht moeten worden”, analyseert hij. “Als je humor maakt, lach je altijd met iemand. En bedrijven willen het risico niet meer lopen dat iemand zich geviseerd voelt. Want dan verlies je een deel van je markt, of krijg je klachten van deze of gene drukkingsgroep.”
Toch valt het volgens Vanmol hier bij ons bij al nog wel mee wat censuur betreft. De toestand in Groot-Brittannië, waar de grootste censuurbewegingen voet aan de grond krijgen of hebben gekregen, baart hem meer zorgen. “De politie heeft nog niet aan mijn deur gestaan. Maar dat moet ik misschien niet te luid roepen”, lacht hij. “Alle gekheid op een stokje: we kunnen wel eens klagen, maar er is nog niemand komen zeggen dat ik iets niet mocht tekenen. Ik heb ook nog geen enkel proces wegens smaad, laster of eerroof aan mijn been gehad. Ik mag niet klagen.”
