Volgens een tip aan de redactie staat de verdwenen keuken van Seppe Nobels in zijn ‘Maison du Chef’ in de Ardennen, maar Mechels schepen Pia Indigne ontkracht dat en zegt dat ze openbaar verkocht is. Nobels reageerde niet om helderheid te scheppen.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
De tip komt van mensen die het riante buitenverblijfje van chef-kok Seppe Nobels bezocht hebben. Staat de vermiste peperdure keuken te Aywaille in het Land van Ourthe en Amblève? In een idyllisch Ardens landschap met valleien, rotspartijen, bossen en rivieren. Een ideaal landschap om te gaan eten…
Fiscaal aftrekbaar buitenverblijf
Even de feiten van de roddels of overhaaste conclusies scheiden. Seppe Nobels heeft in Aywaille (provincie Luik) een huis en daarin heeft hij een project opgezet onder de naam ‘La Maison du Chef‘. Nobels gebruikt dit huis – zeg maar gerust immense villa – deels als verblijfplaats en deels als ‘sociaal-culinair ontmoetingshuis’. Een chic buitenverblijf dus, dat bovendien fiscaal aftrekbaar is.
Dit huis wordt omschreven als een plek waar vluchtelingen uit zijn restaurantteam ‘op adem kunnen komen’ in de Ardennen. Maar bezoekers en feestvierders vertelden dat ze niet al te veel diversiteit zagen in de fijne en luxueuze omgeving. Die vluchtelingen werkten daar vooral in de keuken tijdens feestjes van Nobels. Want de kok geeft er privé-feestjes en runt er zelfs een soort discotheek. Voor al uw trouwpartijen en bedrijfsfeestjes één adres: Avenue François Cornesse te Aywaille.
Industriële keuken
Het historische huis in de belangrijkste straat van Aywaille waar de industriële keuken staat heeft daarentegen een industriële keuken die, volgens mensen die de locatie bezocht hebben, “verdacht veel lijkt op de vermiste keuken uit ’t Oud Gasthuis in Mechelen”.
Voorlopig lijkt het een roddel of een gevolgtrekking. Maar het is wel een piste die de verantwoordelijke politici best (laten) natrekken. En wie zijn die verantwoordelijke politici? In de eerste plaats Pia Indigne (Anders), die in juni 2026 de eed heeft afgelegd als schepen. Haar reactie was erg cryptisch: “De investeringen in het gebouw bleven onze eigendom, na afloop van het project is de uitrusting openbaar verkocht. Deze openbare verkoop werd georganiseerd door een veilinghuis.” Op de vraag om meer details en de naam van het veilinghuis kwam dusver geen reactie.
We vroegen ook Seppe Nobels en La Maison du Chef om een reactie, zonder resultaat. De vraag blijft dus: waar is de keuken? Is ze openbaar verkocht? Hoe en aan wie? Was dat een afgesproken een-tweetje met Nobels of een reguliere verkoop? Hoeveel verlies of winst leverde het de Stad Mechelen op? Veel vragen dus. En dan blijft de vraag: is het dezelfde keuken als in Aywaille?
Is Nobels een sympathieke boef?
Iedereen is – of was – het erover eens dat kok Seppe Nobels een sympathieke kerel is, maar het is stilaan de vraag of hij een sympathieke oplichter of dief blijkt. Iemand die mensen serveert wat ze willen horen en zichzelf daar mee probeert te verrijken. Zodat naast de gastronomische ervaring ook de wokistische ervaring op het menu staat bij Nobels. Deugddoende deugneuzerij met andere woorden.
Dat Nobels handig met woke-verhaaltjes over vluchtelingen en integratie omspringt is duidelijk. Het is zelfs zijn goed recht. Niemand kan een ander verwijten dat iemand zijn kost probeert te verdienen. Dat er de nodige hypocrisie aan te pas komt bij dat brood verdienen, is trouwens niet uitzonderlijk. Het is immers zelden een goed idee om ongezouten uw gedacht te zeggen aan uw werkgever of klanten.
Michelinster
Het levert ook erkenning op bij al wie wil deugen. Van politici tot ondernemers en zelfs multinational Michelin. Seppe Nobels kreeg een Groene Michelinster voor zijn restaurant Instroom in Antwerpen.
Instroom is een fors gesubsidieerd project met professionele subsidiejager Charuwan Pauwels. Michelin bekroonde “zijn inzet voor duurzaamheid en sociale projecten”. De Groene Michelinster is een bijkomende onderscheiding van Michelin voor chefs en restaurants die uitblinken in duurzame gastronomie en maatschappelijk engagement. Nobels ontving die ster met Instroom, een restaurant op Linkeroever waar vluchtelingen worden opgeleid en via de keuken doorstromen naar de arbeidsmarkt. Wat daar ‘groen’ aan is, blijft een mysterie.
Een verhaaltje dat trouwens beter klinkt dan het in realiteit blijkt. De resultaten zijn bijzonder pover te noemen. Volgens de krant De Morgen heeft het Instroom‑project in Antwerpen “vooral resultaten geboekt op twee vlakken: opleiding en tewerkstelling van nieuwkomers in de horeca, en de uitbouw van een sociaal‑culinair restaurantconcept dat ondertussen verschillende keren van locatie en structuur veranderde”.
Koken-etentje met belastinggeld
Het enige resultaat is dat steeds meer asielzoekers en nareizigers koken-etentje kunnen spelen met belastinggeld in de vorm van subsidies. De krant vatte het onbewust zelf samen: “Enkele ex‑deelnemers, zoals Sandip Patel en Faeiq Al‑Mamoori, konden doorgroeien tot respectievelijk chef en manager binnen Instroom, en openen nu een eigen restaurant in Antwerpen waar zij op hun beurt vluchtelingen opleiden.”
Het resultaat is niet dat er meer rendabele horecazaken bijkomen of opgeleid personeel in de horeca belandt. Het resultaat is dat meer mensen geld proberen te verdienen met een woke opleidingsconcept op basis van belastinggeld. Woke koken dus.
Leuk voor die gladde koks, maar de gegeven subsidies leveren de belastingbetaler niks op. Ze resulteren enkel in nieuwe subsidieslurpers.
Daarmee komen we bij de essentie. Gaat het hier over sympathieke subsidieslurpers of over netwerkcorruptie, met diversiteit en integratie als excuus? De resultaten van al die projecten zijn quasi nihil. Het enige resultaat is dat steeds meer mensen doorhebben dat deze subsidieslurperij een lucratief verdienmodel is. Op voorwaarde dat je de juiste politieke vriendjes hebt natuurlijk en de juiste woke onzin uitkraamt.
Meer over Seppe Nobels
