Harut Grigorian (33) is een in Armenië geboren Belgische kickbokser. Op zijn palmares staat een Glory-kampioenschap weltergewicht. Hij stond ook al verschillende keren in de top tien van weltergewicht bij Combat Press. We gingen op bezoek bij Multi Fight Club in Antwerpen, die mede door Grigorian is opgericht.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
We wandelen Multi Fight Club Antwerp binnen op een moment dat de club een tijdje dicht is voor het zomerverlof. In plaats van de zweterige en intense, bruisende sfeer die typisch heerst bij een training, krijgen we een rondleiding van Grigorian zelf in de lege gym. Alles is proper en nieuw, de club opende amper een jaar geleden. Maar er is bewust gekozen voor een zekere bescheidenheid. Men wil niet de comfortabele luxe uitstralen van veel fitnessclubs. “Het moet wat ruig blijven, mensen komen naar hier om te leren vechten.”
De trainer en boezemvriend van Grigorian, Abdel, is ook van de partij. Hij hielp mee aan de bouw van de gym en wijst op het, toegegeven mooie, werk. “We hebben alles zelf gedaan”, klinkt het trots. Het gebouw was in het verleden een loodgieterij. Ze werkten een jaar lang dag en nacht aan de renovatie. Gelukkig kregen ze veel hulp van buurtbewoners en vrienden. Subsidies kwamen er niet aan te pas.
Alle culturen
De club draait intussen goed en de trainingen lokken geregeld 40 à 50 personen. De club is zeer open en trekt alle soorten mensen aan. Daar heeft men ook bewust op ingezet: eens je de poort binnenstapt is iedereen sportman en deel van hetzelfde team. Daarom trainen er joden, moslims, christenen en alles daartussen samen. Vrouwen kunnen meedoen met de mannen, maar er zijn ook speciale uren voor de dames alleen.
“Er is een goede groepssfeer en iedereen komt goed overeen. Al kunnen er natuurlijk mensen zijn met diepe meningsverschillen, maar dat moeten ze buiten de club maar oplossen. Ruziemakers mogen samen vertrekken”, zegt Grigorian.
Grigorian is nog steeds professioneel actief op het allerhoogste niveau. De club ziet hij meer als een langetermijnproject. Abdel is er de trainer, maar Grigorian houdt alles mee in de gaten. Vooral de jeugd interesseert hem sterk.
Die jeugd blijkt een zeer talentvolle groep te zijn bij Multi Fight Antwerp. Onlangs deden er elf talenten mee aan een wedstrijd, voor de meesten hun allereerste keer, en die verliepen uitstekend. Veel jongeren slaagden er in om te winnen. Zijn pupillen zo trots op het podium zien staan, met de armen in de lucht, maakte iets los bij Grigorian. “Het is zoals jezelf zien toen je jong was.” Bij de volwassenen bleek het een ander verhaal. De lange pauze door corona bleek een grotere impact te hebben dan geanticipeerd.
Supertalent in eigen rangen
De club richt zich daarom sterk op jongeren. “Het is een grote uitdaging om kinderen te overtuigen om aan vechtsport te doen. Het is moeilijk en vaak zijn ze veel te speels. Dat terwijl je toch heel wat discipline nodig hebt. Maar wanneer ze slagen, is de beloning dubbel zo groot.”
Harut en Abdel zijn er zelfs van overtuigd dat ze een jong supertalent in de eigen rangen hebben. Noah Voloder, een jongen van nog maar 8 jaar en met een Bosnische afkomt. Maar iedereen beseft dat een toptalent op die leeftijd nog geen zekerheid biedt op succes. Zo traint er nu weer iemand bij hen die als 7-jarige als supertalent geboekstaafd stond. Maar hij verdween enkele jaren van de radar. Nu is hij terug en op zijn 21 jaar vocht hij zijn eerste B-kamp, bij hen. Hij won met KO in de eerste ronde. Ook dat is leuk.
Opvallend element in het gebouw is natuurlijk de trofeekast, vol riemen van grote overwinningen, en de vele bekers op de muur. Maar die bekers zijn maar een deel van wat Grigorian allemaal won. Hij heeft in het verleden namelijk heel wat bekers weggegeven. Iets wat nu ergens wel wat knaagt. Achter elke riem of beker zit immers wel een verhaal. Voor Harut telt elk gevecht en zijn ze allemaal waardevol, maar toch is er één gevecht dat er ver bovenuit torent.
Armenië tegen Azerbeidzjan
De titelverdediging tegen Alim Nabiev, uit Azerbeidzjan. Die probeerde in het hoofd te kruipen van Grigorian en deed alles om hem op te naaien. Nabiev maakte er echt een Azerbeidjan versus Armenië van, in een periode dat de spanningen tussen beide landen hoog opliepen. Nabiev bracht die vijandigheid mee in de ring. Bovendien vocht hij ook nog eens ongewoon vuil en gemeen, aldus Grigorian. “Het was dan ook bijzonder om te winnen tegen zo iemand in die omstandigheden.” En Harut bekent: “Had ik toen verloren, was ik gestopt.” Hij merkte ook dat het gevecht iets had losgemaakt bij veel mensen, want hij kreeg steunberichten van over heel de wereld.
Wat de sport wat tegenhoudt in Vlaanderen, is een gebrek aan sponsoring. Het blijft altijd zoeken naar mensen die steun willen geven. Het gebrek aan financiële middelen is jammer, zo onderstrepen ze, want ze halen toch ook jongeren van straat, detecteren soms problemen en helpen soms kinderen die thuis met een lastige situatie zitten.
Lees hieronder deel 1:
