Sander Loones (N-VA) legt in een interview de vinger op de wonde. Hij stelt dat in Brussel te veel politici titels nastreven zonder verantwoordelijkheid op te nemen en noemt het huidige beleid een “levende schande”.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Volgens hem sleept Brussel door slecht financieel en bestuurlijk beleid heel België mee. Ook PS-kopman Ahmed Laaouej krijgt zware kritiek: Loones noemt hem het toonbeeld van wanbestuur en vindt hem ongeschikt als minister-president.
Politiek probleem
Door politieke stellingenoorlogen, overloperij, afrekeningen en uitgesproken exclusieven verzandt de coalitievorming in een shakespeareaans drama vol bizarre plotwendingen. Zo werd rond de N-VA door Ahmed Laaouej een cordon sanitaire opgetrokken. Maar nu de linkse Brusselse coalitievorming rond Verougstraete en Laaouej zelf dreigt te mislukken, kijkt men opnieuw naar de N-VA in de hoop Open Vld alsnog over de streep te trekken.
De vraag is of er in Brussel überhaupt nog een werkbare coalitie mogelijk is. Als er al een komt, wordt het een kluwen van minstens zeven partijen met standpunten die mijlenver uit elkaar liggen. Bovendien zal het een regering moeten zijn die zware besparingen zal moeten doorvoeren en pijnlijke knopen moet doorhakken. Tegelijk zitten in die mogelijke coalitie partijen die precies het beleid willen voortzetten dat Brussel in deze rampzalige situatie heeft gebracht.
De PS denkt niet aan besparen en wil de macht van haar lokale baronieën behouden. “In Brussel bots je op figuren die teren op malgoverno in plaats van degelijk bestuur. Ahmed Laaouej is niet geschikt als minister-president van een hoofdstad met ambitie”, aldus Sander Loones. “Dat zou het absolute failliet van Brussel betekenen.”
Puinhopen
Het zijn bovendien dezelfde politici die van de Brusselse financiën een puinhoop maakten en zich nu opwerpen als budgettaire heelmeesters. Het begrotingstekort bedraagt 25 procent en de schulden zijn de voorbije vijf jaar met 77 procent gestegen. De begrotingen die zij vroeger afleverden, werden door het Rekenhof zelfs geweigerd omdat ze ongeloofwaardig waren.
De malaise gaat nog veel dieper. De Brusselse gemeenten staan op de rand van het faillissement. Ze kunnen amper nog de lonen en de pensioenen van hun personeel betalen. Burgemeesters vrezen bovendien dat de OCMW’s zullen worden overspoeld door een tsunami van aanvragen. Niet minder dan twaalf van de negentien gemeenten staan al onder gewestelijk toezicht.
Ook de veiligheid van de stad baart ernstige zorgen. De situatie is van dien aard dat internationale diplomaten en bedrijfsleiders zich afvragen of Brussel over enkele jaren nog een internationale rol zal kunnen spelen.
Toch zetten net diezelfde politici die Brussel zogezegd uit het moeras willen trekken, in op het toverwoord ‘superdiversiteit’. Die superdiversiteit heeft Brussel gemaakt tot een versplinterde, verpauperde en gevaarlijke stad waar integrisme en radicalisering welig tieren. De vaandeldragers van die superdiversiteit willen van Brussel een kosmopolitisch gewest maken, los van het zogenaamd ‘verstikkende’ communautaire karakter. In werkelijkheid geldt: hoe kosmopolitischer Brussel wordt, hoe meer de stad verpaupert en uiteenvalt.
Het Metro 3-project vormt het toonbeeld van een verdorven bestuurlijke klasse die leidt aan megalomane zelfoverschatting. Het Rekenhof publiceerde een vernietigend rapport en de Raad van State schortte de sloopvergunning van het Zuidpaleis op, waardoor de aanleg zo goed als onmogelijk wordt. De bouwputten en de verpaupering van de Stalingradwijk doen inderdaad aan oorlogsgebied denken.
Hervormen
Uiteraard moet Brussel institutioneel worden hervormd. De negentien Brusselse gemeenten moeten worden samengevoegd tot één stadsgewest, zodat één coherent beleid kan worden gevoerd. De huidige gemeenten worden dan districten, naar het voorbeeld van Parijs of Antwerpen. Zo blijft de nabijheid met de burger behouden, zonder dat elke gemeente een eigen politieke en administratieve structuur nodig heeft. Ook de OCMW’s moeten worden samengevoegd. Dat zal het aantal mandatarissen aanzienlijk verminderen.
Tot nader order blijft Brussel een tweetalig gewest dat wordt bestuurd door Franstaligen en Nederlandstaligen. Nieuwkomers zullen zich daaraan moeten aanpassen. Dat is de beste garantie voor succes.
De coalitievorming zit volledig vast. Een duurzame oplossing is niet in zicht. “We moeten hopen dat de Brusselse regeringscrisis zo erg wordt dat ze een catharsis afdwingt die aan Brussel wordt opgelegd”, stelde Marc De Vos. De vraag is of er binnen de huidige Belgische context nog een uitweg mogelijk is.
