Beloven om de belastingen te verlagen en ze vervolgens verhogen, de Green Deal willen hervormen in plaats van afschaffen, en in een revolutionair tijdperk marginale kwesties behandelen: volgens Drieu Godefridi begaat Bart De Wever drie zware fouten die België naar de afgrond leiden.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Vlaanderen kreunt onder het gewicht van de belastingen en onder de last van de uitgaven, schrijft Godefridi. Toch had Bart De Wever tijdens de campagne in de aanloop naar de federale verkiezingen van juni 2024 een duidelijke belofte gedaan: de belastingen in “het meest belaste land ter wereld” niet verhogen, maar zelfs verlagen.
Twee jaar later is de realiteit hard en somber. De laatste begrotingscontrole leek minder op een oefening in strengheid dan op een methodische inventaris van nieuwe belastingen. Door er niet in te slagen de overheidsuitgaven duurzaam terug te dringen, veroordeelt de federale regering zichzelf tot een permanente fiscale roes — een spiraal die per definitie niet vanzelf stopt.
De Green Deal en het tijdperk van breuken
Over de Green Deal is Godefridi niet minder scherp: “Gangreen hervorm je niet, dat snijd je weg.” Energie is in Europa vier keer zo duur als in de Verenigde Staten en geen enkele industriële sector zal dat verschil overleven. Dat verschil is geen geologisch noodlot, het is het resultaat van politieke keuzes. Zolang de energiekosten structureel onbetaalbaar blijven, zal de de-industrialisering onverbiddelijk voortgaan.
Bovendien leven we volgens Godefridi niet in een normaal tijdperk, maar in een tijd van breuken: explosieve overheidsschulden, Chinese hegemonie, Russisch imperialisme en versnelde vergrijzing. Beweren dat deze uitdagingen met louter incrementele aanpassingen kunnen worden opgelost, is een illusie.
De Belgische staat voert een fiscale jihad — een logica van opoffering waarin elk probleem een nieuwe belasting vereist en elke mislukte hervorming een bijkomende heffing rechtvaardigt. Belastingen vormen voor politici geen probleem: zij leven ervan. Bart De Wever moet kiezen, besluit Godefridi: ofwel blijft hij de bekwame beheerder van een doodsstrijd, ofwel rekent hij af met het fiscale jihadisme.
Wat dacht u van deze quote:”Arizona spaart niemand behalve de superrijken”. Bron: Le Soir 120326 > “L’Arizona n’épargne personne, sauf les plus riches”.
Quid besparingen op de partijfinanciering?
Genadeloze besparingen beletten politici niet om te blijven graaien.
De Belgische politieke partijen hebben vorig jaar samen 83,7 miljoen euro aan directe overheidssubsidies ontvangen. In totaal vloeide er 108,7 miljoen euro belastinggeld naar de partijkassen, wat neerkomt op meer dan drie kwart van alle partij-inkomsten. Dat blijkt uit nieuwe cijfers van de KU Leuven. Politicoloog Bart Maddens trekt bij VRT NWS een pijnlijke conclusie: “De partijen hebben niet in hun eigen inkomsten gesneden — en dat ligt moeilijk in tijden van besparingen.”
P-Magazine 08.10.2025.
Conclusie over België: Democratische rechtstaat of de optie Maffiastaat?