De nieuwste peilingen van VRT en De Standaard lezen als een triomfstoet voor Bart De Wever en zijn N-VA.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Tussen de kamelen en soepkiekens verslaat één pauw fier de realiteit van de slechtste begroting van Europa, de hoogste belastingdruk ter wereld, een van de slechtste schuldposities van Europa, een zwak financieel vertrouwen, een van de hoogste overheidsbeslagen ter wereld, een nakende rentesneeuwbal… Chapeau Bart De Wever. Respect N-VA.
Je zette een perceptie neer: “Het kasteel staat in brand, tout va très bien madame la marquise, want Bart De Wever en de N-VA nemen hun verantwoordelijkheid op en de brandweer komt eraan.” De Vlaming lijkt hen te geloven, tenminste als peilingen meer zijn dan politieke horoscopen. Het doet denken aan de tijd van Jean-Luc Dehaene en Herman Van Rompuy. Ook zij werden eerst bewierookt als verantwoordelijke staatsmannen die de broeksriem aantrokken. Tot de kiezer hen in 1999 met een electorale knuppel om de oren sloeg. Al hielp de dioxinecrisis toen een handje.
Peilingskoorts
Peilingen zorgen voor een constante campagnemodus. Partijhoofdkwartieren draaien tegenwoordig op dezelfde brandstof als influencers: zichtbaarheid, perceptie en aandacht. Het leger communicatiesoldaten achter de schermen groeit sneller dan de staatsschuld. Alsof het voor de kiezer tijdens de verkiezingscampagnes al niet moeilijk genoeg is om het kaf van het koren te scheiden en een keuze te maken. Nu worden we op sociale media dagelijks bestookt met video’s en memes die onze hersenen hacken. Een cognitieve ontginning van ons denken met als doel ons níét te laten denken, maar blind aan te nemen wat we zien of lezen. Politieke marketing is geëvolueerd van overtuigen naar conditioneren. Geen debat meer. Geen argumenten, maar algoritmes.
Twee technieken springen daarbij in het oog: expectation management en de participe opposition, of beter gewoon koekoeksoppositie.
Expectation management
Bij expectation management creëren politici bewust een politiek theater of crisisgevoel. Geholpen door gretige media drijven ze de tegenstellingen op, om de onmogelijkheid van de opdracht extra te benadrukken. Als er na nachtenlang onderhandelen onder hoogspanning tóch een akkoord uit de bus komt, krijgt het resultaat een heroïsch karakter, een staatsmansprestatie van olympisch niveau. De deelnemers krijgen de uitstraling van oorlogsgeneraals die het vaderland hebben gered. Herkenbaar? Uiteraard! Het is mainstream geworden in de Belgische politiek. Het werd door de entourage van Bart De Wever tot in de perfectie uitgevoerd in de ‘Euroclear-soap’. In laatste de twee poppolls zien we daar de vruchten van.
Ondertussen wordt hetzelfde scenario opgebouwd rond de begroting. Eerst moet iedereen geloven dat een sanering onmogelijk is. Vervolgens zal elke millimeter vooruitgang verkocht worden als een politieke maanlanding: “a small step for Arizona, a giant leap for Belgium.”
Koekoeksoppositie
Koekoeksoppositie is gedurende de Arizona-regering een constante geworden. Het is de open debatcultuur van Verhofstadt op doping en het Zweedse kibbelkabinet 2.0. Niet alleen worden binnen de regering elkaars ideeën openlijk betwist. Het wordt nog absurder. Eerder genomen beleidsbeslissingen worden geridiculiseerd en bestreden. Onder Vivaldi was het vooral Bouchez die de rol van politieke stoorzender speelde. Vandaag zingt bijna het de ganse regering vals. Iedere partij probeert zich tegelijk als regeringspartij én oppositiepartij te profileren. De lusten van de macht combineren met de voordelen van de oppositie. De politieke kwadratuur van de cirkel. Zelfs de premier viel zijn eigen beleid aan door de eerder besliste BTW-hervorming als een lelijke, stinkende kameel met een gebrek te omschrijven. Hij voegde er nog aan toe dat het de schuld van de andere partijen was, want hij had een raspaard voor ogen. De premier die zijn eigen regeringsbeleid ridiculiseert: het Belgische surrealisme blijft een exportproduct van wereldklasse.
De koekoeksoppositie heeft tot doel om electorale winst te boeken door de andere regeringspartijen de zwarte piet van slechte beslissingen door te schuiven. Men stampt de anderen uit het warme nest van de regeringsbonus, zoals een koekoek zijn concurrenten uit het nest werkt. De vraag blijft hoe lang de Vlaming de zang van de koekoek zal verwarren met die van een nachtegaal.
Met Darwin in gedachte sluit ik af met: “moge de sterkste koekoek winnen.” Momenteel is dat Bart De Wever en N-VA.
