Sinds 2023 hebben we in Vlaanderen een Vlaams Mensenrechteninstituut (VMRI). De mensenrechten worden in dit land al beschermd door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens en ook – minder bekend – door alle gewone rechtbanken, voor wie het EVRM rechtstreekse werking heeft. Dat betekent dat zij het verdrag moeten toepassen, zelfs met voorrang op alle wetten van dit land.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
De bescherming van de mensenrechten wordt in dit land dus meer dan behoorlijk verzekerd, maar toch vond men het nodig daar nog eens een speciaal instituut voor uit te vinden. Net als UNIA en vergelijkbare instellingen ontvangt het VMRI miljoenen euro’s overheidsgeld en krijgt het bevoegdheden toebedeeld die eigenlijk tot de taken van de staat behoren. Tegelijk wordt het aan zo weinig mogelijk democratische controle onderworpen. Het zijn sanhedrins, bekleed met een gezag dat niet voortvloeit uit de volkswil, maar uit de bijzondere kennis waarover zij geacht worden te beschikken inzake een hedendaagse godsdienst: die van de mensenrechten.
Progressieve interpretatie
De oorspronkelijke mensenrechten zijn wel degelijk een wezenlijk element van onze westerse beschaving. Het probleem is dat de exegese, de officiële interpretatie ervan, in handen is gekomen van een progressieve kaste die nauwelijks nog interesse heeft in die oorspronkelijke mensenrechten, maar ze vooral gebruikt als instrument om democratische tendensen te bestrijden die botsen met haar eigen ideologische agenda.
Wat heeft deze instelling zoal beslist? Het VMRI heeft geoordeeld dat een verbod op hoofddoeken in het gemeenschapsonderwijs strijdig is met de mensenrechten. Het instituut vindt dat zwembaden boerkini’s niet mogen verbieden, zelfs niet om hygiënische redenen. Ze mogen om diezelfde reden wel strakke zwemkledij opleggen aan gewone baders, maar niet aan transgenders, omdat anders hun echte geslacht zichtbaar zou kunnen worden. De Vlaamse Regering wilde in scholen aparte klassen organiseren voor nieuwkomers, zodat zij hun taalachterstand konden wegwerken, maar het VMRI vond dat dit wel eens discriminerend zou kunnen zijn.
Het patroon in al die beslissingen is maar al te duidelijk: dat van een progressief en activistisch orgaan dat minderheidsopvattingen, soms zelfs ronduit marginale standpunten, met het gezag van de mensenrechten oplegt aan de meerderheid.
Geen mensenrechten voor Dries
Deze week haalde Maurits Vande Reyde (onafhankelijk Vlaams Parlementslid) zwaar uit naar professor Koen Lemmens, lid van de Geschillenkamer van het VMRI. Die had in een interview nogal vergoelijkend gesproken over de veroordeling van Dries Van Langenhove. Lemmens is niet eens de meest radicale figuur van de club – die titel gaat eerder naar Eva Brems –, maar toont toch zijn eigen nutteloosheid wanneer het er echt op aankomt de mensenrechten te beschermen.
Onafhankelijkheid
Dit is immers het moment waarop een mensenrechteninstelling echt haar onafhankelijkheid zou kunnen tonen door te verklaren dat het legaliteitsbeginsel en het recht op vrije meningsuiting ook voor Dries Van Langenhove gelden. Dat zal nooit gebeuren. Dit instituut is er voor moslims, anderstalige nieuwkomers, transgenders en om het even welke andere categorie van beschermde personen, maar niet voor Van Langenhove. Veelzeggend is ook dat het VMRI eigenlijk alleen nog geïnteresseerd lijkt in non-discriminatie, wat op zichzelf niet eens een zelfstandig mensenrecht is, terwijl het nauwelijks nog aandacht heeft voor iets fundamenteels als de vrijheid van meningsuiting.
De laatste maanden klinkt er steeds meer kritiek op de activistische adviezen van het VMRI vanuit de hoek van de N-VA, maar die partij heeft de oprichting ervan drie jaar geleden wel mee goedgekeurd. Zuhal Demir liet het woord ‘afschaffen’ al vallen. Enkele maanden geleden verleende haar partij echter nog steun aan een decreet dat het VMRI bijkomende bevoegdheden gaf.
Het is voor mij een terugkerend thema bij de N-VA. Ik hoor partijvertegenwoordigers vaak dingen zeggen waarvoor ik spontaan zou willen rechtstaan en applaudisseren, maar telkens blijkt het bijzonder moeilijk om daar in de praktijk iets van terug te vinden.
De analyse van Jurgen Ceder over de veroordeling voor Van Langenhove leest u hier:
