Het kan misschien verbazen van een rechtse commentator, maar ik heb gemengde gevoelens bij het vertrek van Bart Schols uit De Afspraak. Schols is ongetwijfeld, net als de meeste VRT-coryfeeën, links. Die opinie bepaalde mee de inhoud van het programma. Maar hij probeerde wel intellectueel eerlijk te blijven en durfde soms tegen de stroom in te gaan.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
De eerste keer dat ik respect kreeg voor Schols, was toen sportjournalist Eddy Demarez een mopje had verteld over de lesbiennes bij de Belgian Cats, maar vergeten was dat zijn micro openstond. Demarez kreeg toen een hele hoop bagger over zich heen, mocht een tijd zijn zondig gezicht niet meer op het scherm vertonen en moest een heropvoedingstraject doorlopen. Zijn eigen collega’s gingen het verst in de steniging. Karl Vannieuwkerke, de grootverdiener van de sportredactie, noemde het onschuldige mopje ronduit ‘schandalig’.
Gespeelde verontwaardiging
Schols ergerde zich aan die gespeelde verontwaardiging. Hij schreef op X: “Interesting, al die stemmen die een collega mee vierendelen voor totaal ongepaste (laat dat heel duidelijk zijn) uitspraken, maar op een redactie hun mond niet opendoen als dezelfde praat voorbijkomt. … Daar word ik ook ziek van.”
Schols haalde dit jaar vooral het nieuws met de verschijning van Soundos El Ahmadi in zijn programma. Hij had toen haar bewering dat vrouwen zich overal onveilig voelen in vraag gesteld met de opmerking dat de vrouwen in zijn omgeving een andere ervaring hebben. Een boze Soundos liet hem verstaan dat hij daar als man zijn mond moet over houden.
Dicktim blaming
Schols kreeg toen zelf een beetje een Demarez-behandeling van sommigen van zijn collega’s. Björn Soenens gebruikte op Instagram het woord ‘dicktim’. Soenens is uiteraard vertrouwd met alle originele manieren waarmee Amerikanen elkaar uitschelden. ‘Dicktim’ verwijst naar een persoon die zelf een ‘dick’ (eikel) is, maar zich uitgeeft als ‘victim ‘ (slachtoffer). Laffe Björn verwijderde het bericht weer snel, maar – zoals altijd op sociale media – te laat. Schols was ontgoocheld dat de leiding van de VRT de sluipmoordenaars onder zijn collega’s niet op de vingers tikte.
Na het incident met Soundos schreef Schols iets wat leek op een kruiperige verontschuldiging: “Ik besef nu dat je je als witte man blijkbaar niet zomaar in eender welke discussie kan mengen.” Intussen is mij duidelijk geworden dat de opmerking sarcastisch bedoeld was. Heel even, zou Schols moeten toegeven, bekroop hem toen een rechts gevoel van opstandigheid tegen de dictatuur van de politieke correctheid.
Er waren wel meer strubbelingen tussen Schols en zijn oversten. Hij is opgestapt om meerdere redenen. We moeten niet vrezen dat hij aan de bedelstaf zal geraken. Hij was geen ambtenaar meer van de VRT, maar verkocht zichzelf via zijn eigen vennootschap, aan een tarief van meer dan 150.000 euro per jaar. Hij vindt vast wel een andere klant.
Nooit mee met de tijd
Kan De Afspraak nog gered worden? De echte vraag is: moet De Afspraak nog gered worden? De kijkcijfers gaan achteruit. Daarbij speelt vooral dat het programma er nooit is in geslaagd representatief te zijn voor de ware stand van het politiek debat in Vlaanderen.
De journalisten, academici, kunstenaars en middenveldfiguren die er als neutrale experts of duiders worden opgevoerd, staan in feite vrijwel altijd links van het politiek centrum. Thema’s als ‘diversiteit’, klimaat of Gaza ontsnappen nooit aan een progressief referentiekader en lopen in hun benadering helemaal achter op de tijdsgeest buiten de studiomuren van de VRT. Als er al eens een fundamentele tegenstem klinkt, komt die vanuit de partijpolitiek, omdat de openbare omroep zich nu eenmaal niet kan veroorloven nooit een VB’er of een rechtse N-VA’er uit te nodigen.
Therapeutische hardnekkigheid is nu een slecht idee. Gun De Afspraak een waardige dood.
Meer over de VRT
