Aan de IJzertoren in Diksmuide valt er sinds vorige week vrijdag een kunstexpo te bezoeken over diversiteit. “Tissons des liens – Laten we banden smeden” is de naam van de expo van de Waalse kunstenares Bénédicte Moyersoen. Nog tot en met september valt het “kunstwerk” over diversiteit te bezichtigen. Allen daarheen!
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Wie dacht dat de IJzertoren vooral symbool stond voor de Vlaamse ontvoogding, de herinnering aan de Eerste Wereldoorlog en de bekende boodschap “Nooit meer oorlog”, heeft duidelijk niet goed opgelet. Anno 2026 hoort daar uiteraard ook een tweetalige expo over migratie, verbondenheid en diversiteit bij. Liefst met een Franse titel voorop. Aan de IJzer, jawel.
Tissons des liens
De tentoonstelling “Laten we banden smeden” werd op vrijdag 29 mei voorgesteld door de Provincie West-Vlaanderen, Vluchtelingenwerk Vlaanderen en het Museum aan de IJzer. Centraal staat het monumentale werk “Tissons des liens – Laten we banden smeden” van kunstenares Bénédicte Moyersoen. Het kunstwerk bestaat uit meer dan 112.000 spanbandjes en is ongeveer 700 vierkante meter groot. Een soort artistieke kabelbinder voor de samenleving, zeg maar.
Naast het kunstwerk is er ook een fotoreeks van de Koerdisch-Syrische fotograaf Sipan Hota. Hij maakte duoportretten van inwoners van de Westhoek met en zonder migratieachtergrond. De foto’s worden aangevuld met tekst en audio, want verbondenheid moet tegenwoordig uiteraard ook multimediaal worden toegediend.
Volgens gedeputeerde Kelly Detavernier maakt het project “verbinding zichtbaar” en opent het gesprekken over wie we zijn, waar we vandaan komen en hoe we samenleven. Het cultuurproject is participatief: groepen uit de regio worden betrokken om samen na te denken over migratie, beeldvorming en lokaal samenleven. Na de tentoonstelling in Diksmuide trekt de fotoreeks verder door de Westhoek, naar gemeentehuizen, bibliotheken en sporthallen.
IJzertoren
“De toren staat op een plek waar 100 jaar geleden de Eerste Wereldoorlog woedde”, legt conservator Peter Verplancke uit aan VRT NWS. “Bijna iedereen hier kent wel een vluchtelingenverhaal; ook mijn eigen overgrootouders zijn destijds naar het noorden van Parijs gevlucht. Ook zij hadden daar een netwerk en kansen nodig om hun leven weer op te bouwen. Daarom is de IJzertoren de meest logische plek voor dit project.”
Wie zin heeft in een combinatie van Vlaamse symboliek, Waalse kunst, Franstalige titels, migratieverhalen en 112.000 spanbandjes, weet dus waarheen. De IJzertoren smeedt voortaan banden.
O ja, voor we het vergeten… Het project is een samenwerking van de provincie West-Vlaanderen, vluchtelingenwerk Vlaanderen en het Museum aan de IJzer.
Dank om dit tot aandacht te brengen. Ik denk nu vooral aan de 120.000 spanbandjes uit pvc …. iemand van Groen iets op te merken?