De Russische invasie van Oekraïne blijft duren. Nadat het Russisch leger zich leek te hebben vastgelopen in Kiev, lijkt het nu alles in te zetten op een offensief in het oosten. We vroegen opnieuw naar meer duiding bij Sim Tack, geopolitiek en militair analist bij Force Analysis.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
We zien grote veranderingen in het front in vergelijk met ons laatste gesprek. Kan u wat toelichting geven bij de huidige situatie?
De Russische troepen hebben zich nu inderdaad teruggetrokken van de fronten rond de hoofdstad Kiev en de stad Tsjernihiv in het noorden. Die troepen zien we nu verschuiven naar het oosten. Daar bereiden ze nu de grote strijd voor die zal beslissen hoe succesvol de oorlog nog kan zijn voor Rusland.
Is er daar een verwacht tijdskader? Komt dat snel of kan dat langer duren?
Ik denk niet dat er een echte deadline is. In principe denk ik wel dat het belangrijk is voor Rusland dat ze nog een soort winst kunnen behalen in het conflict. In het algemeen hebben ze al een verlies geleden aangezien ze er niet in geslaagd zijn om hun objectieven, zoals de hoofdstad Kiev, in te nemen of onder druk te zetten. Ze zijn niet geslaagd in hun offensief naar Odessa, dat is ook vrijwel volledig van de kaart geveegd. Nu bevinden ze zich in de positie waarbij ze waarschijnlijk gaan proberen om de volledige grenzen van de Donetsk en Loehansk-republieken in handen te krijgen om dan te verwijzen naar de oorspronkelijke casus belli die ze gegeven hadden, namelijk de steun aan de separatistische republieken die Rusland toen erkend had om dus op die manier misschien te kunnen zeggen: “We hebben onze oorspronkelijke objectieven gehaald en dit is een eindpunt.”
Nu, zoiets kan heel lang aanslepen. Momenteel zien we dat de frontlijnen in het zuiden eigenlijk nauwelijks verschoven zijn. Er zijn hier en daar kleine veranderingen, maar in het algemeen blijft het in dezelfde plaatsen dat de gevechten plaatsvinden. Als dat zo blijft, als dat aansleept, kunnen wij makkelijk in een soort bevroren conflict belanden waar de nabije toekomst een identieke situatie ontwikkelt zoals we de voorbije jaren al zagen in de regio van Donbas.
Terug naar start dus, maar met tienduizenden levens verwoest en heel wat militair materiaal weg?
Ja, inderdaad, en dat is ook een beetje de grote vraag natuurlijk. Wat dacht Rusland hier uiteindelijk te bereiken? Ze hebben enorm veel verliezen geleden, ze hebben enorm veel fondsen uitgegeven, ze nemen enorm veel economische schade door al die sancties tegen Rusland. Dat allemaal om uiteindelijk wat territorium te bekomen, dat op dit moment niet echt betekenisvol is voor Rusland. Zeker op grotere balans tussen Rusland en het westen is het eerder nadelig voor hen.
Verandert dat niet wanneer ze Marioepol en de kust kunnen innemen, en enkele gebieden verbinden met elkaar?
Er wordt veel gesproken over die landroute tussen de Krim en Donbas. Het is niet dat dat territorium niet bestaat. Als dat in Russische handen blijft is dat een territoriale winst in de pure zin van het woord, maar wat winnen zij daarmee? De logistieke lijn naar de Krim via onder meer de Straat van Kertsj hadden ze al. Op zich denk ik niet dat die landroute zoveel bijdraagt aan de houdbaarheid van de Krim op zich. Misschien is het in handen hebben van het zoetwaterkanaal ten noorden van de Krim een voordeel voor Rusland. Ze hebben de blokkade van dat kanaal kunnen opheffen aan de Dnjepr rivier. Als ze dat in handen houden betekent dat natuurlijk wel dat de watervoorziening van de Krim weer op peil gesteld kan worden en niet meer in gevaar kan komen, zoals de afgelopen zomers wel het geval was bij droogtes. Daar is iets te winnen. Maar als we dat afwegen tegenover de gigantische kost die Rusland gemaakt heeft, dan weet ik niet of dat echt het doel is dat de middelen heiligt.
Lijdt Rusland nog altijd die grote verliezen zoals we toch lang zagen, aan mensenlevens en aan materiaal?
Ik denk dat het tempo van de Russische verliezen iets gedaald is, al is een van de redenen natuurlijk ook de terugtrekking uit het noorden. Het conflict vindt nu plaats op een kleiner territorium, dus momenteel is daar een iets kleinere aanwezigheid die kan verloren worden. Maar we zien ook de laatste dagen nu Rusland nieuwe troepen aanvoert naar het oosten van Oekraïne, rond Izjoem en Sjevjerodonetsk, waar zware gevechten plaatvinden en opnieuw zien we video’s opduiken van Russische colonnes die door Oekraïense artillerie volledig aan stukken worden geschoten. Ook op het slagveld zien we nog steeds veel van die video’s met buitgemaakt Russisch materiaal. Ik denk dat het nog altijd een vrij negatieve situatie is voor Rusland, maar niet van hetzelfde niveau zoals in februari en maart.
Zijn die verliezen een gevolg van het ontbreken van overmacht in de lucht? Of is het deel van moderne oorlogsvoering en zorgt het gebruik van bijvoorbeeld drones ervoor dat troepen meer kwetsbaar zijn geworden?
Aan elk groot militair offensief is er een logistieke staart aan verbonden, wat we wel zien is dat Rusland die grote verplaatsingen overdag doet, wat tegen de praktijken in het westen ingaat. Het westen zou ervoor kiezen om die zoveel mogelijk te verbergen door ze bijvoorbeeld ’s nachts te laten plaatsvinden of door ze op te splitsen in kleinere bewegingen om zo het risico te spreiden en de kans op detectie verkleinen. Ik denk dat er enige onkunde speelt aan Russische kant. Mogelijk is dat ingegeven door een misplaatst gevoel van oppermacht, wat we zeker in het begin van het conflict zagen, toen er kleinschalige eenheden diep in Oekraïne gestuurd werden, die helemaal verloren gingen natuurlijk.
Nu bewegen ze zich op dezelfde manier in het oosten van Oekraïne, precies alsof er geen risico is omdat zij de grote supermacht zijn. Op zich is Rusland natuurlijk veel groter, maar een van de dingen die we leren uit het conflict is dat de conventionele militaire macht van Rusland eigenlijk vrij beperkt is als we die gaan vergelijken met een land als Oekraïne.
Leren ze dan weinig uit hun fouten?
Momenteel zien we ze daar misschien weinig lessen uit trekken, maar dat duurt natuurlijk even om toe te passen. Ik denk wel dat we verandering zien op de manier waarop Rusland bepaalde acties probeert uit te voeren. We zien bijvoorbeeld minder van die hele risicovolle helikopterlandingsoperaties om het front proberen voorbij te schieten.
In het oosten zitten we wel met een vorming van een statisch front. Initieel waren er pogingen om met mobiele eenheden snel en ver door te dringen, daar is men nagenoeg mee gestopt. Daar haalden ze geen resultaten meer en de verliezen waren veel te hoog. Ik vermoed dat op vlak van logistiek Rusland wel lessen trekt, maar het implementeren van die lessen is natuurlijk gelimiteerd door de soort capaciteiten die ze hebben.
Is de militaire capaciteit van beide landen dan volledig naar het oosten verschoven?
Momenteel bevinden er zich minder troepen aan het oosten en zuiden van het front dan toen er over heel Oekraïne waren aan het begin van de oorlog. Een groot deel van dat verschil ligt in wat in het Engels attrion heet, verliezen en slijtage, van mensen en materiaal.
Sommige van die verliezen zijn geconcentreerd in bepaalde eenheden die nu niet meer gevechtswaardig zijn. De laatste schatting van het Pentagon die ik zag, spreekt van 120 a 130 bataljons aan het begin van het offensief. Daar zouden nu nog 90 bataljons van actief inzetbaar zijn in de gevechten. Een deel is waarschijnlijk nog onderweg.
Dat is wel een significante verandering. Rusland probeert dat ook wel op te krikken. We zien dat ze eenheden die niet gevechtswaardig meer zijn terughalen om te herbevoorraden met nieuwe voertuigen en personeel. Tegelijkertijd probeert Rusland ook om rekruteringscampagnes op te zetten, om reserve-eenheden te mobiliseren. De schaal is beperkt in vergelijking met de zogezegde grote reserve, het gaat over volgens Oekraïense schattingen over pogingen om tot 60.000 militairen over heel Rusland te mobiliseren. Rusland heeft op papier een reserve van 2 miljoen, 60.000 man lijkt zo wel beperkt, maar op de schaal van het conflict in Oekraïne, waar we spreken over potentieel 90 bataljons, dus 80.000 tot 100.000 man die actief is, dan is dat wel significant.
Is dat haalbaar, wetende dat de verliezen hoog zijn en Rusland financieel ook in vieze papieren zit?
Dat is inderdaad makkelijker gezegd dan gedaan. Zo moeten ze zelfs wanneer ze iedereen kunnen rekruteren, hen ook kunnen uitrusten. We kennen allemaal de verhalen van de duizenden tanks die Rusland heeft, maar in realiteit gaat het over voertuigen die een dertigtal jaar stil hebben gestaan in garages en waarvan er heel wat waarschijnlijk niet eens onderhouden zijn geweest tijdens die periode. Het is waarschijnlijk een heel grote uitdaging om die eenheden te rekruteren en gevechtsklaar te maken. Maar aan de andere kant kan Rusland het zich niet permitteren om te verliezen. Aangezien het conflict zich niet in hun voordeel ontwikkelt, denk ik dat het logisch is dat Rusland alles op alles zal zetten om toch nog te winnen. Niet alleen omwille van de militaire gevolgen, maar ook de politieke gevolgen. Een nederlaag zou een gigantisch verlies van steun voor het regime van Poetin betekenen. Ze kunnen dat echter niet volledig doorduwen. Ik denk dat we daarom nog altijd geen algemene mobilisatie zien. Dat zou erg onpopulair zijn en tot protesten en weerstand leiden, ook binnen het leger. Dat ligt allemaal heel gevoelig en Rusland probeert binnen de mate van het mogelijke om hier en daar bij te schuiven om toch nog iets te halen uit het conflict.
Eerst zat hij er ook wel flink naast met zijn voorspelling dat Rusland niet zou aanvallen. Ook vrijwel alle experts voorspelden dat Oekraïne het maar 3 dagen zou uithouden. Alleen de Oekraïners zelf waren zich aan het voorbereiden sinds 2014 en Boris Johnson heeft niet gewacht op de Russische aanval om duizenden NLAWs en Stinger te leveren. In een wijde boog rond Duitsland want die wilden geen hulp voor Oekraïne door hun luchtruim! In tegenstelling tot wij natuurlijk, met onze 5000 helmen een week later (!) dan eenzelfde schandelijke hulp van de Duitsers. De FN mitrailleurs NA de aanval zouden dan toch gedeeltelijk tot in Mariopoul geraakt zijn. Pas nu blijkt dat het een aanslepend conflict wordt, zendt de NAVO zwaar materiaal. Ergens logisch, want je wil niet dat het materiaal zoals in Afghanistan in verkeerde handen valt.
Het naïve Europese pacifisme et de collaboratie van de Oost-Duitse Merkel met KGB-Poutin hebben de oorlog weer dichterbij gebracht. Terzelfdertijd begint de georganiseerde massa-immigratie uit de Magreblanden onze beschaving serieus te ontwrichten. ‘Le Grand Remplacement’ is inderdaad in volle aktie, daar moet je geen racist voor zijn om dat niet te zien. Onze opeenvolgende Europese politici dragen voor deze toestand een verpletterende verantwoordelijkheid maar wassen hun handen in onschuld….