Bart De Wever slaagt er niet in. Dat is een feit. Hij geeft zichzelf ‘50 dagen voor een begroting’ omdat de vorige 50 dagen niet voldoende waren. Maar hij kan er nog steeds bovenop komen.Want het concept is het probleem, niet de man, wiens kwaliteiten we kennen.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
De alfa en de omega van Bart De Wever is een evenwichtige begroting. Waalse politici die deze noodzaak negeren, zijn onverantwoordelijk. Tekort = schuld = belasting. Een begrotingstekort is pure belasting. In een land dat financieel al uitgeput is – meer dan 100 procent overheidsschuld –, dreigt een verdere toename van de schuld op elk moment het beruchte sneeuwbaleffect te veroorzaken. Dat wil zeggen: een verslechtering van de kredietwaardigheid van België, gevolgd door een stijging van de rente op de schuld,… Met als ultieme resultaat: het faillissement. Een geleidelijke terugkeer naar een evenwichtige begroting is dus absoluut noodzakelijk.
Geen doel op zich
Maar een evenwichtige begroting is niet het einde van het verhaal. Politiek is geen doel op zich. Het is een middel om het welzijn van de bevolking te dienen. De stad (polis) is een gemeenschap (koinônia) met als doel het goede leven (eu zên), dat wil zeggen het geluk (eudaimonia) van de burgers: Aristoteles, ‘De politiek’, 1252a–1253b.
Zowel op het vlak van arbeid als kapitaal worden de Belgen het zwaarst belast ter wereld – als ze niet op de eerste plaats staan, dan wel op de tweede, wat ook niet veel beter is. België is, om Bart De Wever voor de verkiezingen van juni 2024 te citeren, “het land met de hoogste belastingen ter wereld”. Dat is een feit.
In deze context is het absurd, onverantwoord, dom, laf en contraproductief om de belastingdruk die op de burgers drukt – te beginnen bij de Vlamingen! – nog verder te verhogen. Daarom had de N-VA tijdens de campagne van 2024 vastbesloten om de belastingen niet te verhogen. Die belofte werd zwart op wit vastgelegd in de regeringsverklaring, die de grondwet van de federale regering vormt en deze keer alle meerderheidspartijen bindt.
België is verslaafd
België is overmatig ‘verschuldigd’. Je haalt iemand met een te hoge schuldenlast niet uit zijn ellende door hem steeds meer geld te geven. Nergens, nooit. Dat zou hetzelfde zijn als een alcoholist uit zijn situatie halen door zijn dagelijkse levering whisky te verdubbelen. Absurd.
Het is moreel onaanvaardbaar om te overwegen de belastingdruk van de morbide zwaarlijvigheid van de staat te verhogen voor burgers die al tot op het bot zijn uitgeput. Overmatige schuldenlast wordt opgelost door de uitgaven drastisch en structureel te verlagen.
De belastingen verhogen in het ‘zwaarst belaste land ter wereld’ is geen hervorming. Het is lafheid. Een vlucht naar voren. Want morgen zullen de belastingen, gezien de groei van de gezondheidszorg alleen al, nog verder moeten worden verhoogd. En nog meer. Totdat de laatste productieve burger het land heeft verlaten en alleen degenen zijn achtergebleven die zich tegoed doen aan overheidsgeld zonder ooit een cent aan waarde te hebben gecreëerd.
De ‘standstill’, een permanente staatsgreep
Bart De Wever zou moeten beginnen met het indienen van een wetsvoorstel in het parlement dat de zogenaamde ‘standstill’-theorie ongeldig verklaart. Deze theorie verbiedt het parlement om de sociale uitgaven te verlagen. De uitgaven kunnen alleen worden verlaagd onder voorwaarden die zo talrijk en willekeurig zijn dat ze in feite elke structurele hervorming onmogelijk maken. Deze theorie is de constitutionalisering van het socialisme, de codificering van de staatsobesitas.
Zal de goedkeuring van een wet volstaan om de ‘standstill’ te doorbreken? Waarschijnlijk niet. Maar het zal een duidelijk signaal geven: in een democratie beslist het parlement over de uitgaven en niet anonieme rechters die aan niemand verantwoording hoeven af te leggen. ‘No Government spending without Representation’, om de Amerikaanse revolutionairen te citeren.
Vervolgens zal de heer De Wever zich laten inspireren door de hervormingen van mevrouw Meloni in Italië – die in zijn fractie in het Europees Parlement zit – en van de heer Milei in Argentinië. En natuurlijk van mevrouw Thatcher die haar land aan de rand van de afgrond heeft weten te hervormen door niet toe te geven aan het gespuis dat de straten in brand stak.
Laatste kans
Sinds 50 jaar constateert men na elke begroting en elke ‘begrotingscontrole’ met ontzetting, verbazing en verbijstering dat ‘de uitgaven zijn gestegen’: snel, er moeten meer belastingen worden geheven! Dat is wat de columnisten van de paleopers – die uiteindelijk met publiek geld wordt betaald – en de partijtop – die volledig met publiek geld wordt gefinancierd – ‘evenwicht tussen nieuwe inkomsten en bezuinigingen’ noemen. Helaas! Bezuinigingen zijn nooit meer dan tijdelijk, terwijl belastingverhogingen altijd definitief zijn. Maar nu staat er alweer een nieuwe begrotingscontrole op stapel – zoals elk jaar! Het is anti-Kerstmis voor de belastingbetaler omdat, o schrik, de overheidsuitgaven zijn gestegen.
Aan dit obscene circus moet een einde komen. Arizona is de laatste kans om België te hervormen voordat het net als Griekenland failliet gaat. Als Bart De Wever faalt, zal hij de geschiedenis ingaan als een komma.
Helemaal onderaan – als groot citaat over middelste kolommen:
Cincinnatus of Romulus Augustulus? Acta, non verba.
Het probleem is communautair. Wallonië en Brussel zijn niet geïnteresseerd in bezuinigingen. Het Belgische schip zinkt. Zet de Vlaamse reddingsboot uit.