Europa balanceert op de rand van de energietransitie. In Brussel circuleert een ontwerpverordening die openlijk radicaal is: een korte tekst, beperkt tot één enkel artikel, maar met een aanzienlijke draagwijdte.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Het principe is glashelder: de toegang tot overvloedige en goedkope energie moet de absolute prioriteit van de Europese Unie worden, en elke Europese norm die daarmee in strijd is, moet worden geschrapt.
“Goedkope en overvloedige energie is voortaan de eerste prioriteit van de Europese Unie. Met ingang van vandaag wordt elke bestaande Europese regelgeving die in strijd is met deze vereiste nietig verklaard.”
De formulering is hard, maar heeft de verdienste dat zij de enige vraag stelt die er nu toe doet: zonder concurrerende energie is er geen duurzame industrie, geen solide werkgelegenheid en geen echte soevereiniteit. En dan glijden tientallen miljoenen Europese gezinnen onverbiddelijk af naar armoede.
Deze tekst is niet aangenomen, maar politiek gezien werkt de mogelijkheid ervan nu al als een signaal.
Energiewende, de nieuwe Duitse zelfmoord
Want achter dit debat tekent zich één verantwoordelijkheid duidelijk af: die van de Duitse keuze. Sinds 2011 voert Berlijn met de ‘Energiewende’ een energiebeleid dat wordt gedomineerd door ideologie en niet door rationaliteit. Alsof energie bij decreet kan worden bepaald. ‘Ein Dekret’: we sluiten de kerncentrales. ‘Ein Dekret’: we laten perfect rendabele kolenmijnen voorgoed onder water lopen. ‘Ein Dekret’: we zetten alles in op intermitterende energie. En vooral het allerhoogste ‘Dekret’: al deze waanzin leggen we via de Europese Commissie op aan heel Europa.
De uitstap uit kernenergie, de toegenomen afhankelijkheid van Russisch gas en vervolgens de gedwongen terugkeer naar steenkool en gasimporten zodra de geopolitieke crisis zich heeft gevestigd, Duitsland heeft zijn eigen industriële model vernietigd en daarmee ook het Europese energie-evenwicht. Duitsland doet maar wat, trekt zijn eigen waanzinnige besluiten weer in en rent als een kip zonder kop rond, terwijl het eist dat heel Europa het volgt.
“Duitsland pleegt nooit alleen zelfmoord: het moet heel Europa meesleuren in zijn psychose.”
De gevolgen zijn verwoestend. Duitse energie behoort tot de duurste van Europa. Zowel voor huishoudens als voor de industrie bereiken de prijzen niveaus die het concurrentievermogen zwaar benadelen. Europese energie is vier keer zo duur als Amerikaanse, want deze ene parameter volstaat om de economische ondergang van ons continent te bezegelen. Een pygmee zou zichzelf in vraag stellen. Maar de Duitser niet. In maart 2026 werden de termijncontracten op Duitse elektriciteit verhandeld tegen niveaus die tot vijf keer hoger lagen dan die in Frankrijk. Tegelijkertijd wordt de Duitse industrie gedecimeerd.
De totale kosten van dit traject zijn duizelingwekkend. De ‘Energiewende’ heeft honderden miljarden euro’s in rook doen opgaan, in netinvesteringen, subsidies, energie-importen en kosten voor de reële economie. En ondanks de sterke toename van hernieuwbare energie in de Duitse elektriciteitsmix, blijven de prijzen structureel hoog. De reden is bekend: het intermitterende karakter vereist reservecapaciteit, enorme infrastructuur en uiterst kostbare compensatiemechanismen. Een Duitse zelfmoord. Maar Duitsland pleegt nooit alleen zelfmoord: het moet heel Europa meesleuren in zijn psychose.
Leve Frankrijk!
Daartegenover staat het opvallende contrast met Frankrijk. Dankzij zijn kerncentrales behoudt Frankrijk een stabiele, beheersbare en relatief concurrerende elektriciteitsproductie. Het exporteert op grote schaal elektriciteit naar zijn buurlanden en beschikt over een strategisch voordeel dat velen vandaag met vertraging herontdekken.
Europa betaalt de prijs voor zijn inconsistenties. In 2025 heeft het opnieuw tientallen miljarden euro extra uitgegeven aan gasimporten om zijn elektriciteit te produceren, waardoor het zich steeds meer blootstelt aan geopolitieke spanningen.
Daar ligt de echte Europese paradox: in naam van de transitie heeft de door Duitsland gestuurde Europese Unie de voorwaarde voor elk realistisch en vreedzaam democratisch bestaan opgeofferd, namelijk een betrouwbare, overvloedige en economisch duurzame energievoorziening. De plannen voor ‘betaalbare’ energie nemen toe, maar zonder ooit het principe van de ‘Energiewende’ zelf ter discussie te stellen, namelijk de volledige overstap naar ‘hernieuwbaar’. En precies daar draait het om.
Daarom beantwoordt dit ontwerp van één enkel artikel, hoe abrupt het ook is, aan een strategische noodzaak. Als Duitsland volhardt en tot het bittere einde – dat wil zeggen tot zijn ‘Untergang’ – een doctrine blijft verdedigen waarvan de venijnigheid inmiddels overduidelijk is, dan zullen de Europese staten die een cultuur van industriële macht hebben behouden, louter uit overlevingsinstinct daar de consequenties uit moeten trekken.
Op weg naar een nieuwe Europese unie van overvloedige en goedkope energie?
Frankrijk, Polen, de Scandinavische landen, de Benelux en verschillende landen in Midden- en Oost-Europa hebben nu een gemeenschappelijk belang dat zwaarder weegt dan elke andere overweging: het Europese energiebeleid opnieuw baseren op de realiteit en niet op een ‘religieus’ dogma.
Energie is geen extraatje. Het is alles. Energie is de conditio sine qua non voor productie, werkgelegenheid, welvaart en onafhankelijkheid. Een Europa zonder concurrerende energie is een Europa dat tot verval is gedoemd, en verval werkt altijd en overal geweld in de hand.
Dit artikel is een project, een inspiratiebron, een spiraal die vorm krijgt. Maar de vraag kan niet langer worden ontweken: wil Europa de weg naar soevereiniteit terugvinden door middel van overvloedige en betaalbare energie? Of kiest het ervoor een nieuwe Duitse catastrofe te ondergaan in naam van onhoudbare principes?
Meer van Drieu Godefridi
