Was de machtigste vrouw van Europa al die tijd een trouwe vazal van het Kremlin? Paul Bäumer werpt de stelling op dat Angela Merkel diep vanbinnen nooit Duitsland, maar de oude DDR als haar echte vaderland beschouwde. Hij toetste die stelling aan haar volledige beleid. “Ik vond niet één argument à décharge”, klinkt het.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Het begint bij Georgië. De Russen hadden tussen 1991 en 1993 al zo’n 20 procent van het Georgische grondgebied ingepikt, en toen Poetins troepen in 2008 de rest binnenvielen, reageerden Duitsland en de EU door niets te doen.
Erger nog: nadien werden de betrekkingen met Rusland nog geïntensiveerd en verdiept. “Angela Merkel deed alsof de inval in Georgië nooit was gebeurd”, klinkt het scherp. De inval werd volgens Bäumer op die manier een impliciete vrijbrief voor Poetin om in de oude Sovjetinvloedssfeer ongestraft zijn gang te gaan.
Een vrijbrief voor het Kremlin
Die toenadering werd bekrachtigd met Nord Stream I in 2011 en Nord Stream II in 2015. Berlijn leverde zichzelf en een groot deel van Europa met handen en voeten over aan één energieleverancier. Veelzeggend: Russisch gas mocht blijven, maar schaliegaswinning — die Duitsland sinds 1975 probleemloos deed — werd in 2016 verboden, net als de kernenergie. Merkel greep de ramp in Fukushima onmiddellijk aan om de ‘Energiewende’ door te drukken, hoewel een geologisch stabiel land als Duitsland nooit door zo’n tsunami getroffen kan worden. De enige die er geopolitiek en financieel garen bij spon, was Poetin. Alleen de meest vervuilende bron, de bruinkoolmijnen in haar DDR-achterland, bleef gespaard.
Ook de wapenleveringen wijzen volgens Bäumer dezelfde richting uit: zolang Merkel kanselier was, stuurde Duitsland geen wapens naar Oekraïne, terwijl de Amerikanen, Turken, Esten en Litouwers dat al wél deden. En dan is er de migratiecrisis. Met haar “Wir schaffen das!” blies Merkel eenzijdig het Verdrag van Dublin op en ontketende een stormloop naar Duitsland. Zo’n verdragsschending was ongehoord in het Duitse buitenlandbeleid. Telkens, zo betoogt de auteur, woog niet het Duitse belang het zwaarst, maar dat van Moskou.
Het volledige dossier leest u hier:
