In een brief – die onze redactie kon inkijken – vraagt MR-Kamerlid Denis Ducarme aan Kamervoorzitter Peter De Roover (N-VA) om de voorzitter van de commissie Binnenlandse Zaken, Ortwin Depoortere (Vlaams Belang), op het matje te roepen. Ducarme beschuldigt Depoortere ervan dat hij tijdens de marathonzitting over het Europees Migratiepact misbruik heeft gemaakt van zijn mandaat als commissievoorzitter om parlementsleden van zijn eigen fractie te bevoordelen.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
De poging tot filibuster van het Vlaams Belang tegen het Europees Migratiepact heeft begin deze week nog een staartje gekregen in de vorm van een brief van MR-Kamerlid Denis Ducarme. Vooral de rol die commissievoorzitter Ortwin Depoortere (Vlaams Belang) heeft gespeeld, zit hem duidelijk dwars. Hij vraagt zelfs dat Kamervoorzitter Peter De Roover Depoortere tot de orde roept of toch minstens om uitleg vraagt.
Ducarme verwijt Depoortere onder meer dat hij “sinds enkele dagen het fundamentele neutraliteitsbeginsel, waarvan hij als organisator van de debatten de behoeder is, volledig uit het oog is verloren”.
Het MR-Kamerlid beschuldigt Depoortere ervan dat hij zijn mandaat als voorzitter van de commissie heeft misbruikt en de parlementsleden van zijn eigen fractie heeft bevoordeeld.
Ducarme verwoordt het in zijn brief, die in het Frans werd opgesteld, als volgt: “Gedurende 27 uur heeft hij (Depoortere, red.) de parlementsleden van zijn politieke fractie – waarvan hij zich in zijn rol als commissievoorzitter tot een rechtstreekse verlenging heeft gemaakt – toegestaan om urenlang af te wijken van het onderwerp van het debat, uiteenlopende rapporten voor te lezen of steeds opnieuw dezelfde argumenten te herhalen. Dit ondanks talrijke punten van orde die werden opgeworpen door parlementsleden uit verschillende politieke fracties over de ongelijke behandeling van verzoeken, afhankelijk van het feit of men al dan niet parlementslid van het Vlaams Belang is.”
“Kortom, we zijn getuige van de instrumentalisering van een commissie door haar voorzitter, op een schaal die ik in meer dan twintig jaar parlementair mandaat nog nooit heb meegemaakt”, besluit Ducarme.
“Luid roepend en tierend”
Hét dieptepunt – of hoogtepunt, zo u wil – was voor Ducarme dat Depoortere “luid roepend en tierend zijn voorzitterschap neerlegde om zijn fractie te volgen die de commissie met veel ophef verliet, zonder zelfs maar de tijd te nemen om in zijn vervanging als voorzitter van de commissie te voorzien”.
De reden waarom het Vlaams Belang de vergadering verliet, was omdat de partij het gevoel had dat ze “monddood” werd gemaakt. Diezelfde Ducarme had er immers mee gedreigd om artikel 53 uit het Kamerreglement, dat al sinds 1975 niet meer werd gebruikt, in te roepen om de debatten af te sluiten. Dat gebeurde uiteindelijk niet, maar het kwaad was al geschied: het Vlaams Belang stapte na een schorsing op.
Het MR-Kamerlid vraagt de garantie dat “dergelijke voorvallen” zich in de toekomst niet meer zullen voordoen. Hij is er naar eigen zeggen ook van overtuigd “dat de vermoeidheid als gevolg van deze vele uren partijpolitiek werk niet vreemd is aan deze ontsporingen”.
Bij het Vlaams Belang maakt men niet al te veel woorden vuil aan de brief, temeer omdat net Ducarme de auteur ervan is. “Hij kan zelf zijn commissie (voor Sociale Zaken, Werk en Pensioenen, red.) niet in goede banen leiden”, klinkt het droog. Daarenboven lijkt men in het algemeen best tevreden te zijn over de werkwijze van Depoortere als commissievoorzitter.
