Dit artikel uit ‘t Pallieterke wordt u gratis aangeboden
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
De Duitse politie kon de dader van de aanslag op de Pride van Berlijn snel identificeren, zo meldde de pers. Een woordvoerder zei dat hij gekend was in ‘islamistische middens’. De VRT vond het daarom nodig om nog dezelfde dag op haar nieuwspagina’s een volledig stuk te wijden aan het onderscheid tussen islam en islamisme. En daarmee de vis te verdrinken.
Ik gebruik het tweede woord ook soms, maar theoretisch is er eigenlijk geen verschil. Volgens de meest gangbare definitie is ‘islamisme’ politieke islam. Alle islam is in essentie politiek. Die religie maakt geen onderscheid tussen Kerk en staat, of tussen de wetten van Allah en die van de mensen. Wanneer in een moslimland een democratisch experiment wordt ondernomen, brengen verkiezingen ‘islamisten’ aan de macht, omdat dit de logica van het geloof is.
Religieuze regels belangrijker dan lokale wetten
Het enige verschil met enige betekenis is dat tussen consequente moslims en ‘seculiere’ moslims, zijnde mensen die zich moslim noemen, maar dat eigenlijk niet meer helemaal zijn. Wie zegt dat niet alle moslims islamisten zijn, heeft dus gelijk. Maar wat in dat geloof zit, zal altijd weer opborrelen.
Ruud Koopmans onderzocht de opinies van moslims in zes West-Europese landen. Blootstelling aan de westerse cultuur verandert blijkbaar weinig aan hun door religie gestuurde wereldbeeld: 65 procent vindt religieuze regels belangrijker dan de wetten van het land waarin zij wonen. Volgens de gangbare definitie zou dat dus betekenen dat twee derde van de onderzochte moslims minstens de kerngedachte van het islamisme onderschrijven.
Ook een belangrijk cijfer in het licht van wat zondag gebeurde: 60 procent wil homoseksuelen niet als vriend. Dat betekent niet eens dat de andere 40 procent homoseksualiteit moreel aanvaardbaar vindt.
De verantwoordelijkheid van de pers is loodzwaar
De Vlaamse pers is zo voorspelbaar als een verkiezingsuitslag in Noord-Korea. Ik las maandag twee redactionelen over de aanslag. Allebei waren ze meer bezorgd over de electorale winst die de aanslag zou kunnen opleveren voor de verkeerde partijen dan over homohaat. Het stuk van Timmie Van Diepen in HLN gaat meer over het Vlaams Belang dan over de islamisten. In de GVA zit Liliana Casagrande met dezelfde obsessie: voor haar zal het Vlaams Belang pas geloofwaardig zijn als verdediger van de belangen van homo’s wanneer zijn kopstukken meestappen in de Pride.
Allebei ontdekken ze nu ook ‘fouten’ uit het verleden die anderen hebben gemaakt. Casagrande: “Want dat is nu net de fout geweest in het verleden: linkse of centrumpartijen hadden te veel schrik om daar (migratie) duidelijke standpunten over in te nemen. Dus kregen extreemrechtse partijen alle vrijheid om dat narratief naar hun hand te zetten.” Van Diepen: “Want natuurlijk is er de olifant in de kamer, die door links dan weer niet graag wordt benoemd: migratie heeft onmiskenbaar druk gezet op de verworvenheden van de lgbtqi+-gemeenschap.”
Wind in de zeilen van extreemrechts
Heb ik iets gemist? Ze hebben uiteraard gelijk over de verantwoordelijkheid van links en de traditionele partijen, maar lijden aan acuut geheugenverlies over hun eigen rol. De pers heeft het probleem nog flagranter genegeerd dan de politiek, hoewel ze net meer de plicht had de waarheid te vertellen. Ze heeft de politiek zelfs voortdurend gewaarschuwd om niet te veel over migratie te praten, omdat ze daarmee ‘extreemrechts de wind in de zeilen geeft’.
Ook nu nog, wanneer ze mistgordijnen blijft optrekken over de overduidelijke band tussen de groeiende homohaat en de opkomst van de islam in Europa, is de pers niet geloofwaardig als verdediger van homo’s. De strijd tegen rechts staat nog steeds boven aan de prioriteitenlijst van de meeste Vlaamse journalisten, met grote voorsprong.
Amper een dag na de aanslag in Berlijn, vond er een steekpartij plaats in Parijs. Alweer met een allochtone dader:
Meer van Jurgen Ceder
Probleem 1: de islam
Probleem 2: veel te veel aandacht voor alles wat afwijkt van het natuurlijke man/vrouw verhaal.
Probleem 3: fobie voor rechts bij de pers