De ‘film noir’ is een bepaald filmgenre dat in de jaren ‘40 en ‘50 enorm populair was. Veelal speelde een ‘hard boiled’ detective de hoofdrol waarbij een mysterieus en rokerig spinnenweb van intrige en misdaad moest ontrafeld worden. Denk aan The Maltese Falcon (1941) met Humphrey Bogart, maar ook aan het paranoïde Kiss me Deadly (1955) en Sunset Boulevard (1950). Touch of Evil (1958) van Orson Welles wordt vaak aanschouwd als de laatste klassieke film noir, waarbij een cinematografisch tijdperk werd afgesloten.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Het genre zou echter geen stille dood sterven, maar gaf ruimte voor wat we vandaag ‘neo-noir’ noemen. De donkere kleuren en grijswaarden werden ingewisseld voor Technicolor, en de figuurlijke zwart-wit-personages werden evenzeer ingewisseld voor anti-helden en meer complexe karakters. Denk bijvoorbeeld aan Chinatown (1974) met Jack Nicholson of L.A. Confidential (1997) met Russel Crowe.
Lesbisch hoofdpersonage
‘Honey, Don’t’ (2025), geregisseerd door Ethan Coen is een duidelijke hommage aan al dit soort films alsook een melange met zwarte komedie. ‘Honey, Don’t’ neemt zichzelf dan ook niet ernstiger dan het moet. Dat kan ook niet echt met een lesbisch hoofdpersonage die ‘Honey’ heet, wat uiteraard tot talloze flauwe en minder flauwe woordspelingen leidt die zelfs tot in de titel raakten.
Honey is een onwaarschijnlijke privédetective (gespeeld door de aantrekkelijke Margaret Qualley) in een klein en zanderig, zonovergoten Bakersfield. Ze raakt verwikkeld – zoals privédetectives dat kennelijk alleen kunnen in fictief Amerika – in meerdere verdwijningen en moordzaken die schijnbaar allemaal draaien rond een hilarische protestantse sekteleider gespeeld door Chris Evans (bekend van The Avengers).
Het plot houdt de kijker op de been en verliest weinig tempo, springende van grap naar onthulling, maar de regisseur lijkt er een punt van te maken om zijn woke opvattingen en vreemde fixaties te moeten doorduwen. Niet alleen is ‘Honey’ ook nog eens onwaarschijnlijke linksliberale feministe in een rechts ruraal Amerikaans dorp – ze is kennelijk ook de enige in een omtrek van 25 kilometer die kan lezen, schrijven en groenten eet. ‘Honey’ is bovendien ostentatief lesbisch. Dit weliswaar niet qua stijl of voorkomen – Honey kleedt zich niet toevallig als een stijlvolle dame met hakken uit de jaren ‘50 en ‘60. Wel wordt Honeys geaardheid snel duidelijk in de vele gratuite seksscènes. Dit met de door ‘Parks & Rec’ bekend geworden Aubrey Plaza, die verder wel een enorm sterke acteerprestatie neerzet.
Bekend regisseursduo
Die vreemdsoortige obsessie voor lesbische protagonistes en seks komt overigens niet uit de lucht gevallen. Regisseur Ethan Coen maakte eerder ook het losstaande Drive-Away Dolls (2024) met dezelfde Margaret Qualley als evenzeer een lesbisch personage. Sterker, beide films maken deel uit van een zelfbenoemde ‘lesbische b-film-trilogie’, waarvan het derde deel dus nog moet uitkomen.
Is ‘Honey, don’t’ de beste combinatie van komedie en neonoir in tijden? Allicht niet. ‘Kiss Kiss Bang Bang’ uit 2005 met Robert Downey Jr. en een enorm geinige Val Kilmer is grappiger, spannender en een pak minder woke. Het is zelfs niet eens de beste noir die Ethan Coen betrachtte. Samen met zijn broer Joel maakte Ethan Coen in 2007 het ijzig beklijvende No Country For Old Men, waarin de genres neonoir, western en thriller subliem werden gecombineerd (evenzeer in woestijnachtig Amerika). Maar dat maakt ‘Honey, don’t’ daarom niet onverdienstelijk. Een prima film op te zetten op een verloren dinsdagavond met geen torenhoge verwachtingen.
3,5 sterren op 5 – te vinden op Netflix
Jonas Naeyaert
Meer Filmrecensies
