In de Brusselse Sint-Michiels- en Sint-Goedelekathedraal staat een preekstoel. Een door de tijd aangetast barok meesterwerk. De immense preekstoel is van de hand van de Antwerpse beeldhouwer Hendrik Frans Verbrugghen (1654-1725). Deze werkte er vier jaar aan, tussen 1695 en 1699. Naast die preekstoel staat een stuk moderne kunst dat veel vragen oproept.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Het bizarre is dat het gedrocht naast de preekstoel er zogezegd staat om de aandacht te vestigen op de restauratie van de preekstoel en de restauratie van ander erfgoed in de kathedraal.
De monumentale preekstoel hoort eigenlijk niet in de kathedraal. Hij is er niet voor gemaakt. Verbrugghen beeldhouwde de preekstoel op bestelling voor de kerk van de Jezuïeten in Leuven, de huidige Sint-Michielskerk. Na de opheffing van de jezuïetenorde werd het meubelstuk in 1776 geruild met de collegiale kerk van de heiligen Michiel en Goedele, nu de kathedraal van Brussel.
Leegte
In de marge van dit pronkstuk van Antwerpse of Brabantse barok organiseren een reeks subsidieclubjes een “uniek project”. Dat ze de Franse naam gaven “En creux“. Wat zoveel wil zeggen als in de leegte of in de holte.
Dit leverde een werkelijk beschamend zicht op. Een soort peperkoekenhuisje in de kathedraal gemaakt van wat lijkt op vuile onderbroeken, oude gehaakte maandverbanden en allerlei ander afval. Vooral textiel. Vodden dus. De titel is “limen” wat in het Latijn grens betekent. Hier is inderdaad een grens bereikt.
Officieel zeggen ze daarover: “En creux is dus niet alleen een project dat verband houdt met restauratie: het is een uitnodiging om anders over erfgoed na te denken. Er met durf, gevoeligheid en subtiliteit mee om te gaan en de eeuwen met elkaar in dialoog te brengen in een levendige beeldtaal die verankerd is in onze tijd.” Oordeel zelf. De foto van de federale instelling die dit organiseert staat hieronder.
De kunstenaar Paul Herbelot is een nobele onbekende. Herbelot is een hedendaags beeldend kunstenaar die vooral bekendstaat om sculpturale en “installatieve” werken “waarin materiaal, kleur en leegte centraal staan”. Een kunstenaar die blijkbaar enkel opduikt bij gesubsidieerde projecten. Meestal tentoonstellingen in samenwerking met Belgische erfgoed- en kunstinstellingen. Bijvoorbeeld bij de terugkeer van een werk van Dieric Bouts in Leuven.
Herbelot mixt technieken als beeldhouwkunst, schilderkunst, borduren, naaien en 3D-printen.
Meer over Subsidies
