“Azadi, azadi, azadi!” (vrijheid) scanderen de betogers. In de media werd het begin van de opstand afgedaan als ongenoegen over de zwakke economie. Dat kan een katalysator zijn geweest, maar intussen is duidelijk dat er meer aan de hand is. Honderdduizenden Iraniërs komen dagelijks op straat om het einde te eisen van het islamitische regime dat het land al decennia in de greep houdt van religieuze achterlijkheid, een staatsgeleide economie en de export van terrorisme.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Ik las al een vergelijking met de val van de Berlijnse Muur. Wat het mogelijke effect op ons betreft, is dat overdreven. Maar in het Midden-Oosten zou de val van het regime van de ayatollahs wel degelijk een verschuiving van de tektonische platen betekenen. Iran is nog steeds een regionale grootmacht, ook al is het land verzwakt door decennia van wanbeleid. Als de voornaamste sponsor van terrorisme en sjiitisch radicalisme in handen zou komen van een regime dat verantwoordelijk bestuurt en vriendschappelijke relaties onderhoudt met het Westen en Israël, zou dat een zeer gunstige impact hebben op de hele regio.
Gezien het belang van wat zich daar momenteel afspeelt, is de desinteresse van de westerse media opvallend. Pas de laatste dagen begint men daar aan de Iraanse opstand evenveel aandacht te schenken als aan het doodschieten in de VS van een vrouw die een agent van de immigratiepolitie probeerde aan te rijden. Vooral het verschil in behandeling met het conflict in Gaza springt echter in het oog. Op enkele dagen tijd zijn al honderden betogers gedood en duizenden opgesloten. Om een of andere reden lijkt het doden van vrijheidsgezinde betogers door een islamitisch regime de harten en de zielen van journalisten minder te beroeren. Waar blijven onze betogers trouwens? Waar is Greta Thunberg?
De lethargie bij de media heeft te maken met ideologisch ongemak. Kritiek op een islamitisch regime lijkt te veel op kritiek op de islam. Het islamogauchisme – het feitelijke, onnatuurlijke bondgenootschap van links met de islam – is alleen geïnteresseerd in kritiek op Israël en het Westen. In Londen klom een betoger op een balkon van de Iraanse ambassade en verving de vlag van de ayatollahs door de oude Iraanse vlag. Die islamitische regimevlag – en soms zelfs portretten van ayatollah Khamenei – werd daarentegen wel meegedragen in pro-Palestijnse betogingen. Iran, de voornaamste sponsor van Hamas, wordt er gezien als een bondgenoot.
De factor Trump
En dan is er natuurlijk de factor Trump. Historicus Peyman Jafari zei in De Morgen over de bombardementen op Iran door Israël en de VS: “Daarom is het zo schrijnend dat het regime de voorbije dagen sterker in het zadel is geduwd. De interventie was niet alleen in strijd met het internationaal recht, maar ook tegen het belang van de gewone Iraniërs.”
Dat idee – dat het regime is versterkt door die aanvallen – kwam toen voortdurend terug. Intussen blijkt het omgekeerde. De totale onmacht van Iran tegenover die bombardementen heeft op vernederende wijze de tandenloosheid van de Iraanse leeuw aangetoond. In De Zevende Dag herinnerde Johan Van Overtveldt eraan dat de Perzen een trots volk zijn, met een groot verleden. Dat hun land tot een puinhoop is herleid, aanvaarden ze niet langer.
Ook niet prettig voor links is dat het protest zich lijkt te verzamelen rond de persoon van Reza Pahlavi, de zoon van de westers gezinde sjah, die in 1979 zijn land verliet. Pahlavi zoekt de steun van Trump. Die heeft al gezegd dat hij wil ingrijpen als het regime te hard optreedt tegen de betogers. Dat scenario wordt steeds realistischer. De sjah stapte destijds op om bloedvergieten in zijn land te vermijden. Dat mag je niet verwachten van Khamenei en zijn islamitische regimegenoten.
