Volgens Eric Corijn, emeritus professor aan de VUB en postmodern urbanist, vormen de noodzakelijke besparingen in alle geledingen van het Belgische huishouden een gedroomde gelegenheid voor “conservatief-nationalistische krachten met autoritaire trekken” om af te rekenen met het middenveld. De “inclusieve welvaartstaat” zit volgens hem in totaal het defensief.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
De bezuinigingen hebben volgens Corijn maar één doel en dat is private ondernemers nog meer winst laten maken door zwaar te snijden in de niet-actieven “door de repressie te verhogen, het middenveld in te krimpen en zeggenschap te ontnemen”. Dit schreef hij in De Standaard van afgelopen weekend. Links hangt in de touwen en heeft volgens hem geen verweer tegen het oprukkende “conservatief nationalisme” met zijn “verengd cultuurmodel”.
De oplossing moet volgens Corijn vanuit de steden komen. Steden zijn laboratoria voor een toekomstig samenlevingsmodel. Superdiversiteit en kosmopolitisme vormen de nieuwe norm. Brussel is in zijn ogen geen “probleemstad”, maar een superdiverse metropool waar de Vlaamse identiteit nog slechts één van de vele identiteiten is. Het afzwakken van die Vlaamse identiteit is volgens Corijn zelfs noodzakelijk. Hij pleit voor meer stedelijke autonomie, voor een apart Brussels statuut en voor een open, progressief migratie- en integratiebeleid. Op X is hij erg actief.
In Brussel werd @Fouad_Ahidar weggezet als communautarist en daarom opzij geschoven, maar @MichaelFreilich kan gewoon zijn gang gaan, gedekt door het establishment.
— Eric Corijn (@EricCorijn) February 17, 2026
Inclusief burgerschap
De open Europese stedelijke culturen moeten volgens hem de traditionele nationale identiteiten vervangen. Vlaanderen moet eindelijk afstappen van zijn paternalistische en koloniale houding tegenover Brussel. De nieuwe stedelijke realiteit kent geen dominante cultuur meer, maar bestaat uit een fragmentatie van vele culturen, identiteiten en uitwisselingen. Van nieuwkomers kan nauwelijks nog verwacht worden dat ze hun eigen cultuur deels opgeven, zich integreren of assimileren.
Hij wijst erop dat de samenlevingsproblemen vooral ontstaan omdat de enorme diversiteit aan culturen en mensen enkel kan kiezen tussen twee “eentalige socialisatieparcoursen”, elk met eigen scholen, media en culturele centra, terwijl 80 procent van de inwoners een migratieachtergrond heeft. Bovendien maakt de helft van de Brusselse bewoners helemaal geen deel uit van de representatieve democratie. De opsplitsing van het Brussels Gewest in negentien gemeenten noemt hij een vorm van “institutionele apartheid” die haaks staat op de toenemende vermenging van gezinnen, gemeenschappen en wijken.
Corijn wil een inclusief burgerschap dat zich inzet voor “het gezamenlijk stadsproject”. In plaats van een burgerschap gebaseerd op gemeenschapsvorming en maatschappelijke solidariteit, pleit hij voor een burgerschap dat de verschillen respecteert en gebaseerd is op een gemeenschappelijke ruimtelijke ordening, mobiliteit en lokale diensten om de uitwisseling aan te moedigen.
Brussel is voor hem een kosmopolitische stad met heel wat internationale functies: Europese Unie, NAVO, VN, 33 internationale scholen met meer dan 25.000 leerlingen en bijna 50.000 mensen die werken voor internationale organisaties. Deze aanwezigheid genereert een vijfde van de Brusselse economie en meer dan 20 procent van de regionale werkgelegenheid. Corijn wil van Brussel een volwaardige, autonome hoofdstedelijke regio maken, los van de huidige Belgische staatsstructuur.
Frontale aanval
Heel wat denkers en bewegingen verdedigen een soortgelijke “linkse revolutie vanuit de steden”. Saskia Sassen spreekt over “global cities” als nieuwe machtscentra die de natiestaat overstijgen. Benjamin Barber pleit voor meer autonomie voor steden. In Barcelona voerde Ada Colau met Barcelona en Comú een radicaal progressief, feministisch en migrantvriendelijk beleid onder de vlag van “municipalisme”. Het internationale netwerk Fearless Cities verbindt linkse stedelijke bewegingen van Barcelona tot Napels en Grenoble. Anne Hidalgo combineert sterk klimaatbeleid met feminisme en inclusie.
Corijns voorstellen zijn geen onschuldig academisch gepraat, maar een frontale aanval op de Vlaamse identiteit en de democratische instellingen. Hij is de typische elitaire Brusselse denker, iemand die van achter zijn bureau in Elsene-Matongé de superdiversiteit verheerlijkt, terwijl hij de reële problemen van integratie, veiligheid en sociale cohesie in bepaalde wijken grotendeels negeert of minimaliseert.
Zijn pleidooi voor een sterker Brussels statuut is een poging om Brussel definitief los te koppelen van Vlaanderen en om te vormen tot een onafhankelijke, links-progressieve, postmoderne, chaotische stadstaat. Daarmee zou Vlaanderen niet alleen een belangrijke stad, maar ook een stuk van haar historische en culturele identiteit verliezen. Zijn kosmopolitisch, multicultureel model is vooral in academische en linkse kringen populair, maar mist vaste politieke bodem en realiteitszin. Brussel als autonome stadstaat is economisch onleefbaar.
Academische elite
Eric Corijn is vooral een voorbeeld van hoe een academische elite de realiteit van de straat negeert. In plaats van oplossingen voor integratie, criminaliteit en leefbaarheid te bieden, streeft hij een ideologisch project na dat Vlaanderen marginaliseert.
Eric Corijn is geen neutrale wetenschapper meer, maar een van de meest uitgesproken ideologen van een linkse stedelijke revolutie. Hij is het levende bewijs dat de kloof tussen Brussel en Vlaanderen dieper is dan ooit.
