De afgelopen dagen ging de “podcast van Binnenlands Bestuur” over de tongen. Bij elke reactie vanuit de regeringskringen leek de verontwaardiging zelfs nog toe te nemen. Waar gaat dit eigenlijk over en wat is het echte probleem? Een overzicht.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Alles draait rond de nieuwe videopodcast of vodcast “Het Wassalon” van het Agentschap Binnenlands Bestuur (ABB). Die podcast kadert in het Vlaams gelijkekansenbeleid. De kostprijs was 800.000 euro. Eigenlijk waren er twee problemen: de hoge kostprijs en het zeer beperkt publiek bereik. Amper 661 views.
De gesprekken gaan over “jezelf kunnen zijn”, discriminatie en diversiteit en het is allemaal bedoeld als langlopende sensibiliseringscontent. Met beroepsdiversiteitsklagers zoals Raf Njotea.
Cost-per-view
De politieke commotie startte naar aanleiding van een schriftelijke vraag van Freija Van den Driessche (Vlaams Belang). Ere wie ere toekomt, al vergaten veel klassieke media haar moedwillig te vermelden.
De kritiek kwam dus aanvankelijk van onafhankelijk Vlaams parlementslid Maurits Vande Reyde en van Freija Van den Driessche. De oppositiepartij Vlaams Belang en actiegroep Durf bekritiseren de campagne als buitensporig duur en spreken van “de waanzin voorbij” en wanbeheer van publieke middelen.
Zij focussen terecht op de kost-per-view en stellen vragen bij de aanbesteding, de doelmatigheid en de prioriteiten van de Vlaamse overheid.
Op X schreef professor Wouter Duyck: “Op het ogenblik dat we miljarden zoeken, bijna een miljoen euro voor een podcast waar niemand naar luistert. 1200 euro per luisteraar. Vol onwetenschappelijke onzin. Met talloze, betere private alternatieven. En als een zeldzaam wakker parlementslid dát aanklaagt noemt de minister hem *extremist*. Dat is dus precies de reden waarom we Griekenland zúllen worden.”
De Vlaamse Minister van Gelijke Kansen Caroline Gennez (Vooruit) verdedigde de keuze als een legitieme investering in de strijd tegen discriminatie, en noemt de oppositiekritiek “stemmingmakerij” die het gelijkekansenbeleid belachelijk maakt. Maar in het Vlaams parlement en in persberichten ging ze volgens sommigen te ver door dit extreemrechts en neoliberaal te noemen. De stemmingmakerij kwam eigenlijk vooral van Gennez zelf.
Al snel haastte de regering zich om te melden dat de 800.000 euro voor “de volledige campagne” met videopodcast was en over drie jaar tijd wordt gespreid. Het zou gaan om de productie, de distributie, de omkadering, enzovoort.
Vragen oproepen
Op X waren veel betrokkenen al in de weer om zich te verweren. Maar ook boze burgers lieten zich niet onbetuigd. Wie de makers opzocht en de Kruispuntdatabank voor Ondernemeningen (KBO) raadpleegde kon van de ene verbazing in de andere vallen. De makers bij NoStrezz bv hadden in 2025 maar een omzet van 240.000 euro en in 2024 maar 24.000 euro omzet. En in 2026 ineens een contract van 800.000 euro. Zoiets roept vragen op.
De zaakvoerder van dit in 2022 opgerichte bedrijf is Amir Hossein Motaffaf. Een in Iran geboren influencer en rapper uit Herentals die via de VRT gepusht werd. In februari 2024 is er een inbreng van 15.000 euro en treden twee managementvennootschappen toe, namelijk Floes (Sam Kerkhofs) en Seven Foot Sports (Tomas Van den Spiegel ) tot het bestuur. De zetel verhuisde naar Vilvoorde op het adres van SportHouse Group NV (waar Van den Spiegel werkt).
Dus vroeg iemand op X aan de aandeelhouders van zijn Vilvoordse bedrijfje wat er van waar was. Koen Schrooten: “Klopt het dat dit de onderneming is die achter die podcast van 800k zit?
Kerkhofs en Van den Spiegel zijn vaste vertegenwoordigers voor de aandeelhouders van het productiehuis dat geleid wordt door Amir Motaffaf als bestuurder. Noch via de balans en resultatenrekening van beide aandeelhouders valt de grootte van de participatie te controleren.
Sam Kerkhofs antwoordde: “Het klopt dat NoStrezz de podcast in onderaanneming heeft geproduceerd voor LDV. Het gaat daarbij om slechts een fractie van het bedrag dat wordt vermeld. Ik ben zelf niet betrokken geweest bij dit proces of de onderhandelingen en heb uiteraard ook geen inzage in de afspraken tussen andere partijen.”
Daarmee verwees hij meteen naar een afgeschermde account van Amir Mottafaf. Die laatste hult zich in stilte.
Een andere betrokken aandeelhouder, de ex-topatleet Tomas Van Den Spiegel, en bekend van Flanders Classics reageerde meteen: “Hoegenaamd niet. Maar ik laat even aan de rechtstreeks betrokkenen om daarover te communiceren.” Zelfs die nietszeggende reactie kreeg duizenden views. Een veelvoud van de vodcast.
Vaste leverancier van de Vlaamse regering
Eigenlijk gaven geen van beide vertegenwoordigers van de aandeelhouders dus een duidelijk antwoord, maar één ding was duidelijk. Nostrezz was onderaannemer van LDV United. Dit groot reclamebureau is een vaste leverancier van de Vlaamse regering. Denk maar aan het Hoppin-debacle van De Lijn waar op PAL al uitvoerig over geschreven werd.
Op LinkedIn staat dat LDV United het reclame‑ en communicatiebureau is dat de campagne rond de videopodcast “Het Wassalon” voor het Agentschap Binnenlands Bestuur uitwerkte. Hun rol is die van “externe creatieve en strategische partner: concept, branding, creatieve invulling van de reeks en de bredere campagne (formats, scripts, visuele stijl, mediaplan, enz.)”.
Quasi dezelfde opdracht dus als de miljoenenflop van Hoppin.
Dat was overigens vier weken geleden. Ondertussen had die podcast dus 661 kijkers weten te bereiken. Dat is des te opmerkelijker omdat – eveneens op LinkedIn – minister Gennez uitgepakte met de podcast en een fotomomentje (zie hoger) om zichzelf in de kijker te zetten. Met tientallen organisaties en diversiteitspromotoren getagd nota bene.
Van Gennez’ 7996 volgers vonden er dus nauwelijks een handvol haar beleidsdaad de moeite waard om eens te bekijken. Het bericht op LinkedIn van de minister kreeg amper 109 likes en werd slechts vijf keer gedeeld. Nauwelijks twee personen reageerden. Dat is ofwel slechte reclame voor de minister, voor LinkedIn of voor beide.
Eveneens op LinkedIn schreef Anthony Swolfs: “Elke ondernemer die 800.000 euro uitgeeft aan iets dat 661 views haalt, mag de dag erna zijn boeken neerleggen. Bij de overheid heet het een investering in content.”
Hoe kan dit?
Een belangrijke vraag die zich opdringt is hoe zo’n samenwerking normaal aanbesteed wordt. Wellicht via een raamcontract tussen de overheid en een reclamebureau. Die vragen moet een Vlaamse parlementariër stellen. Als ze dat niet doen, moeten journalisten via het decreet op openbaarheid van bestuur de rol en de vergoeding van LDV in dit specifieke dossier proberen transparant te krijgen.
In het Vlaams parlement kwamen de vragen op woensdag. Van oorspronkelijke schriftelijke vragenstelster Freija Van den Driessche (Vlaams Belang). Vervolgens waren er de tussenkomsten van Maurits Vande Reyde (Durf, onafhankelijk) en Freya Perdaens (N-VA).
In het parlementair debat legde Van den Driessche de nadruk op de paradox tussen besparingsretoriek en het uittrekken van bijna een miljoen euro voor wat zij een nicheproject noemde. Ze koppelde dat aan bredere kritiek op de Vlaamse subsidiecultuur.
Perdaens erkende de rol van de overheid inzake gelijke kansen, maar stelde in het parlement de vraag of een podcast wel het beste middel is, gelet op reeds bestaande initiatieven en de onzekere effectiviteit. Dat laatste is een verklaring die social engineering door de overheid en een verstaatsing dus goedpraat. En verschilt enorm van de standpunten van Van den Driessche en Vande Reyde.
Gennez verdedigde “Het Wassalon” expliciet als onderdeel van een langlopende gelijkekansencampagne, niet als losstaande podcast. De minister beklemtoonde dat 800.000 euro het maximumbudget is. Het gaat dan om ongeveer 661.000 euro exclusief btw. Ze kondigde tevens een eerste evaluatie in september aan op basis van volledige bereikcijfers “waarbij ook distributie via andere kanalen dan YouTube wordt meegenomen”.
Rolmodellen
In Terzake deed Gennez er donderdagavond nog een schepje bovenop: “De overheid moet jongeren rolmodellen bieden. Voor populisten, of ze nu extreemrechts of neoliberaal zijn, moeten we helemaal niks doen. Maar dan gaan we niet vooruit.” Duidelijk een door spindokters voorbereide quote van de minister die een zeer slechte beurt maakte in een tamelijk mak en braaf interview.
Joren Vermeersch (N-VA) reageerde meteen: “Neen, neen, en nog eens neen. De overheid moet geen “rolmodellen bieden”. De overheid moet zich terughoudend opstellen en een kader scheppen waarbinnen burgers zich vrij kunnen ontwikkelen. Bij dat laatste hoort lage belastingdruk en het afwijzen van een pedagogische staat.”
Vande Reyde reageerde meteen: “De podcast van 800.000 euro toont helaas hoe de perverse Vlaams subsidiecultuur erger zal worden in plaats van beter. Geïnstitutionaliseerde tunnelvisie. De minister zou na de ophef perfect kunnen zeggen: “les geleerd, we herbekijken dit budget, goede intenties, foute uitvoering.” Waarvoor ze helaas opnieuw kiest: crisiscommunicatie. Mensen betichten van leugens. Ineens beginnen spreken over “een brede campagne” (quod non). En als klap op de vuurpijl: “Iedereen die tegen de subsidie is, is tegen gelijkwaardige kansen”. Bof.”
Tunnelvisie
Vande Reyde stelde trouwens een zeer pertinente vraag: “Wie wordt er bereikt?” en hij gaf meteen het antwoord “Mensen uit de overheid. Niemand die het écht minder opheeft met gelijkwaardige kansen (overigens is de content zelf daarvoor ook compleet niet afgestemd op de doelgroep). Zo gaat het helaas altijd met dit soort dingen. De Wandelapp, de kookapp, de miljoenen absurde bedrijfssubsidies uit het recente verleden. Na elke ophef schieten ministers en administratie in pure overlevingsmodus.”
Zijn analyse is de volgende: “Dit is wat geïnstitutionaliseerde tunnelvisie doet. De overheid omringt zich uitsluitend met verenigingen en mensen die zelf volledig afhankelijk zijn van de overheid. Het resultaat is de slechtste begroting van de Eurozone. En toch nog 800.000 euro over voor een podcast.”
De belangrijkste analyse kwam echter van Joren Vermeersch op 15 juli: “Iedereen is gelijk voor de wet in ons land. Ook bestaat er anti-discriminatiewetgeving. Dat volstaat in een liberale democratie. Waarom zou er daarbovenop nog een Vlaamse minister voor ‘gelijke kansen’ nodig zijn, met een eigen uitgavenpot in de begroting? Om wat te doen, precies? Als je een ernstig kerntakendebat voert, is dit de eerste ministerpost om af te schaffen. Niemand zou het merken, behalve de ambtenaren en vzw’s na die ermee betaald worden.”
