Bij velen roept de naam Robin Hood krachtige associaties op. Vooral dan de Robin Hood uit onze kindertijd die samenkomt met zijn Vrolijke Volgelingen, de Merry Men, onder de eeuwenoude eiken van het Sherwoodbos. Daar verzamelt de bende gewoonlijk, nadat zij een karavaan met belastinggeld hebben buitgemaakt op de sheriff van Nottingham, voor … een schranspartij.
Symbool van broederlijk delen
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Op ruwe houten tafels tussen kampvuren liggen lekkere pasteien, geroosterde fazanten, hertenbouten, schalen met fruit en noten, terwijl het bier rijkelijk vloeit. De mannen snijden grote brokken vlees af met hun dolk en eten met een aanstekelijke gulzigheid. Er wordt luid gelachen en gezongen, begeleid door de klanken van luit en fluit, waardoor de overvloed aan tafel een symbool wordt van eerlijk broederlijk delen. Een schril contrast met de kille, stijve banketten aan het hof van prins Jan! Hierdoor krijgt de Robin Hood-legende een romantische, sprookjesachtige sfeer die generaties lang tot de verbeelding is blijven spreken.
Bovendien wordt de Robin Hood-filosofie “meer nemen van de rijken om de armen te helpen” ook vandaag nog geassocieerd met politici als Bernie Sanders of Raoul Hedebouw die vinden dat eerlijk delen belangrijker is dan macht of bezit en denken de man te zijn om dit te verwezenlijken. Zo is Robin Hood een metafoor geworden voor mensen of organisaties die ongelijkheid proberen te bestrijden.
He was no hero
Niets van deze Robin Hood-romantiek in The Death of Robin Hood, geschreven en geregisseerd door Michael Sarnoski, bekend van onder meer Pig en A Quiet Place: Day One.
In plaats van een jonge, energieke Douglas Fairbanks-, Errol Flynn-, Kevin Costner- of Russell Croweachtige held, krijgen we hier Hugh Jackman als verouderde, getraumatiseerde versie van de legendarische Engelse vogelvrijverklaarde. Robin is hier een mens van vlees en bloed, in een grimmige wereld, anno 1247. Jackman met zilvergrijs haar, lange baard, ruwe dierenhuiden, vol modder en bloed is onherkenbaar in een film die bewust alle klassieke iconografie overboord gooit.
Dus geen groene tuniek, geen hoed met veer voor Robin Hood; enkel pijl en boog mogen blijven. Robin is niet alleen oud, zwak en ziek, maar ook erg gewelddadig, een meedogenloze bandiet opgejaagd door de families van zijn slachtoffers. Dezegetormenteerde outlaw gekweld door de herinneringen aan zijn vroeger leven, lijdt vooral onder de leugenachtige legende die hem voorstelt als de verdediger van armen en onderdrukten over wie het gewone volk graag verhalen vertelt. Dit is Jackman op zijn donkerst! De ondertitel van de film “He was no hero” is dan ook het uitgangspunt van een film die weigert Robin Hood te behandelen als een legende.
Demythologisering
In The Death of Robin Hood vinden we dus geen schranspartijen in het prachtige Sherwoodforrest, maar nauwelijks bessen om te overleven zoals de openingsscène ons duidelijk maakt. Een als jongen verkleed, uitgehongerd meisje in een bar, onherbergzaam landschap wil Robin Hood vermoorden als wraak maar hij doodt haar in zelfverdediging en begraaft haar in een, op het eerste gezicht, eenzaam graf.Tot een uitzoomende camera al de andere graven toont van mislukte aanslagen op deze kluizenaar-Robin Hood.
In The Death of Robin Hood geen grote spectaculaire veldslagen, geen Sheriff van Nottingham als boosaardige antagonist, geen amoureuze intermezzo’s met Robins grote liefde Maid Marian, geen greintje nobelheid in deze Robin Hood anno 2026. En dit in het jaar van superheld Spider-Man: Brand New Day waarin Peter Parker New York beschermt, ook al krijgt hij voor zijn moed en zelfopoffering geen waardering omdat niemand meer weet wie hij is. Hugh Jackman in een demythologiserende rol van een heroïsche figuur ontdaan van zijn verheven status: een rol op zijn lijf geschreve. Maar dat wisten we al na Logan (2017), met een kwetsbareWolverine niet langer als een onoverwinnelijke superheld.
Redemption
Nee, de The Death of Robin Hood is net zoals Richard Lesters Robin and Marian (1976) gebaseerd op de 17de-eeuwse ballade Robin Hood’s Death, waarin Robins laatste dagen en dood worden beschreven, op zoek naar spirituele redding in plaats van rebellie. Deze Robin, een moordenaar die toevallig ook goed kan boogschieten, zoekt geen gerechtigheid meer, maar ‘redemption’, verlossing. Michael Sarnoski’s Robin vindt misschien geen volledige verlossing, maar wel noodzakelijke zelfkennis.
De 17de-eeuwse ballade is vooral bekend voor het “Bury me where this arrow falls” -einde: Robin schiet een pijl uit het raam en zegt dat hij begraven wil worden op de plek waar die pijl neerkomt, een symbolische overgave aan het lot. In de film is het niet Robin zelf die de pijl afschiet maar Margret, met een zelfgemaakte boog waarmee Robin haar heeft leren schieten.
What’s in a name?
Van de 50 films en televisiefilms gemaakt over Robin Hood, waaronder een Disneyversie en een komische Mel Brooksparodie Robin Hood: Men in Tights (1993) is deze versie zonder twijfel de meest sinistere, zonder zijn Merry Men, zijn vrolijke metgezellen. Alleen Little John (Nosferatu’s Bill Skarsgård) is aanwezig, maar dan allesbehalve vrolijk. Little John, ondanks zijn naam een grote, sterke man, is Robins vertrouweling.
Ze hebben mekaar ooit bevochten met kwartstokken om uit te maken wie eerst over een smalle brug over de rivier mocht. Net als Robin Hood, die zich Randolph noemt, heeft Little John zijn oude identiteit achter zich gelaten en leeft hij met zijn gezin onder de naam Edward. Zowel Robin als Little John proberen elk op hun manier te leven met wat ze hebben aangericht, maar dan met een nieuwe naam. “What’s your name?” en “(Don’t) tell your (real) name!” klinken als een refrein in de film.
In het huis van mijn Vader zijn vele kamers
Little John vraagt Robins hulp wanneer zijn nieuwe gezin wordt aangevallen. Het bloedbad dat volgt laat Robin zwaargewond achter. Hij wordt naar een eiland op de Kirklees priorij gebracht, waar zuster Brigid (Jodie Comer) hem verzorgt. Daar bouwt hij, samen met Little Johns dochter Margaret (Faith Delaney uit Hamnet) en een filosofische leproos (Murray Bartlett), aan een nieuw leven, tot een gewonde jongeman (Noah Jupe) hem opnieuw confronteert met zijn verleden.
Zuster Brigid gebruikt bewust Jezus’ woorden “Laat uw hart niet in verwarring raken… In het huis van mijn Vader zijn vele kamers ”, uitgesproken tijdens het Laatste Avondmaal, vlak voordat Jezus wordt gearresteerd. Die christelijke hoop dient niet alleen als troost, maar ook als antwoord op Robins levensverhaal en de mogelijkheid van vergeving, mits hij zich openstelt voor verzoening. Robin is een stervende man die vooral bang is dat zijn verleden hem voorgoed van God heeft afgesneden. Brigid antwoordt niet met een oordeel, maar met een belofte: in het huis van de Vader is er altijd plaats.
Fotografie en soundtrack
Deze nieuwe film opgenomen in Noord-Ierland is geen publieksvriendelijke avonturenfilm maar een sombere meditatie over schuld en sterfelijkheid, zonder heldenromantiek, haaks op de jeugdige Robin Hoods uit vroegere films. De film toont ruw, menselijk geweld dat past bij 13e‑eeuwse omstandigheden; geen spectaculair, gestileerd Hollywoodgeweld.
De schitterende fotografie van Pat Scola filmt Engeland als koude, vijandige wildernis die Robins psyché weerspiegelt. Mist, regen en ruige landschappen versterken het gevoel dat Robin Hood niet langer een legendarische held is. Scola gebruikt die landschappen niet alleen als decor, maar als spiegel van Robins toestand. In de eerste helft overheersen koude, lege berghellingen en winderige vlakten. Later maken deze plaats voor zachtere beelden van boomgaarden en kloostertuinen die suggereren dat de hoofdpersoon langzaam vrede probeert te vinden.
Voor de soundtrack koos regisseur Michael Sarnoski niet voor een groots orkest, maar voor de Britse debuterende folkmuzikant Jim Ghedi. Somber, introspectief en meditatief en soms met enkel wind, vogels en voetstappen..
(Don’t) PRINT THE LEGEND
In John Fords The Man Who Shot Liberty Valance (1962) met John Wayne en James Stewart vinden we de beroemde uitspraak van een krantenredacteur: “When the legend becomes fact, print the legend.” “Als de legende werkelijkheid wordt, druk dan de legende af.”
Mensen verkiezen soms een mooi, heldhaftig verhaal boven de ongemakkelijke waarheid. De film toont hoe mythen en heldenbeelden worden gemaakt — zelfs wanneer de echte gebeurtenissen anders waren. “Print the legend” betekent dan: publiceer het verhaal dat mensen willen geloven, niet noodzakelijk wat er werkelijk gebeurde.
Welnu, deze meest onconventionele Robin Hood-verfilming ooit doet dat niet en heeft een nieuw motto: DON’T FILM THE LEGEND. En dit vanaf de eerste beelden waar het als jongen verkleed meisje Robin nieuwsgierig vragen stelt: “Are you protecting the meek, enjoying the great love of Lady Marian, and are you a fighting champion for Christianity?” Waarop Robin kort maar bikkelhard de mythe verbrijzelt: “Niemand beschermt de armen. Er is geen grote liefde en ik bid nooit!”
Revisionistisch
De film weigert Robin Hood als held te tonen en vertelt een revisionistisch verhaal, veel interessanter dan de legende. De film herinterpreteert en herschrijft de bekende historische gebeurtenissen en algemeen aanvaarde versie en biedt een ander perspectief. Zoals Wicked, waarin het verhaal van de The Wizard of Oz wordt verteld vanuit het perspectief van de “Boze Heks”, die daardoor een veel sympathieker personage is.
Ook hier zoekt Robin spirituele vrede, geen heldendom terwijl Sister Brigid fungeert als zijn morele gids en niet als een potentiële bedpartner. Zo zie je maar: het kan ook anders.
Release date: 26 aug 2026
Meer over Film
