Sarah* (schuilnaam) zocht hulp nadat haar kinderen van 5 en 3 jaar seksueel misbruik door hun vader onthulden. In plaats van steun te krijgen, belanden moeder en kinderen in een nachtmerrie: ze worden van elkaar gescheiden en de jeugdrechtbank van Antwerpen beslist dat de kinderen bij hun vader moeten verblijven.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Op een avond in december 2017 schreeuwt Ella* (dochtertje van 5) terwijl het gezin TV kijkt: “Mama, hij raakt mijn musje aan.” Sarah kijkt verbaasd en kan haar ogen niet geloven. Ze ziet haar toenmalige man met zijn hand onder hun dochtertjes rok. Ze brengt haar kinderen naar bed en confronteert haar man. “Waar ben je mee bezig? Dat is geen grap, je mag dit niet doen!” Hij lacht zijn vrouw uit en zegt tegen haar: “Jawel, ik mag doen wat ik wil en ik doe het ook met Lucas* (hun 3,5 jaar oude zoon).” Sarah is door zijn arrogante reactie ook gechoqueerd. Zij vond dit al een ernstige grensoverschrijdende “grap”, maar de volgende ochtend, wanneer ze met Ella gaat praten, begrijpt ze dat dit nog veel ernstiger is.
De vaststelling van het kindermisbruik
Ella vertelt dat papa dit regelmatig doet, en dat hij binnen haar onderbroekje met zijn vingers komt, dat hij soms naar binnen duwt en dat dit een beetje pijn doet. “Ik vraag hem om te stoppen maar hij stopt niet”, zei Ella. Het meisje toont op haar hand de bewegingen die papa op haar genitalia deed. Lucas geeft nog gewelddadigere details van misbruik die verkrachting met anale penetratie suggereren.
Sarah is wanhopig en belt een vriendin. Die consulteert een advocaat en krijgt het advies om een klacht bij de politie in te dienen. Bij de politie lijkt in eerste instantie alles correct te verlopen. De kinderen worden meegenomen voor een video-verhoor. De politieagent wordt lijkbleek en vertelt dat de getuigenissen heel gedetailleerd en geloofwaardig waren. De politie arresteert de verdachte, maar na een dag en nacht in voorhechtenis wordt hij vrijgelaten onder voorwaarden.
Vals spel
Op vraag van de politie gaan moeder en kinderen naar het ziekenhuis voor een medisch onderzoek in het kader van seksueel misbruik. Daar krijgen ze te horen dat het parket het onderzoek niet heeft toegelaten. Dit was het eerste duidelijke signaal dat er een vals spel aan de hand was. Tijdens het onderzoek duikt zorgwekkend materiaal van kindermisbruik op. De vader had foto’s van de verkrachting van kleine kinderen en in een chat met een andere pedofiel had hij expliciet geschreven dat hij van kinderen onder tien jaar houdt en dat hij hen “liefst anaal pakt”.
De familie van de vader begint een lastercampagne tegen de moeder. Ze wordt afgeschilderd als een gekkin door de ouders en de tante van de pedofiel. De kinderen worden dan in een instelling geplaatst. De moeder wordt systematisch met laster en valse verslagen van de SDJ (sociale dienst jeugdrechtbank) geconfronteerd en krijgt steeds minder en minder contact met haar kinderen. Na acht maanden worden de kinderen toegewezen aan de vader, met de voorwaarde dat hij bij zijn ouders zou wonen. Ze moesten ook 100 km weg van Antwerpen en hun moeder verhuizen, naar het huis van de grootouders.
Dictatoriaal
De moeder werd ontmenselijkt, uitgesloten en kreeg minder en minder bezoeken. “De consulenten van de SDJ schrijven regels en eisen op hun kop. Als ik aan de eisen voldeed, dan kwamen ze met extra eisen bovenop. De eisen gingen onder andere over 24/7-bewaking van een netwerk dat ik zelf moest regelen, anders mocht ik mijn kinderen niet bezoeken”, vertelt Sarah.
Volgens Sarah wordt laster van de tegenpartij door de sociale dienst als feit beschouwd en als bezorgdheid genoemd. Als men de leugens weerlegt, antwoorden ze dat ze niet aan waarheidsvinding doen. Zij stelt vast dat de SDJ op dictatoriale wijze werkt: als je kritiek uit, wordt gezegd dat je niet wil samenwerken en wordt het contact met je kinderen stopgezet. De jeugdrechter volgt altijd blindelings de consulent. Een ouder staat machteloos tegenover de valse verslagen van de sociale dienst.
Geen alleenstaand geval
Sarah heeft na een paar jaar meerdere getuigenissen van bijna identieke verhalen van kindermisbruik via de pers zien verschijnen. Voor Sarah en haar lotgenoten is het heel duidelijk dat een groep mensen binnen justitie en jeugdhulp colludeert om incestueuze pedofielen te beschermen, hun misdrijven in de doofpot te stoppen en verder misbruik te faciliteren.
“We zien bepaalde elementen vaak terugkomen in verschillende zaken. Ze blokkeren onderzoek, laten stukken uit het dossier verdwijnen. Dit gaat niet meer om corruptie, maar om georganiseerde misdaad binnen het justitiële apparaat zelf”, concludeert Sarah.
Sarahs verhaal is geen alleenstaand geval. Steeds meer moeders getuigen van gelijkaardige ervaringen, wat ernstige vragen oproept over de werking van jeugdhulp en justitie.
Danielle Billen
* De echte namen van de betrokkenen zijn bekend bij de redactie.
