Een socialistische minister die zich vragen stelt over het nut en zelfs over het bestaan van ziekenfondsen: dat moet een unicum zijn. “Als de ziekenfondsen zich nu niet heruitvinden, dan hebben ze geen toekomst meer”, verklaarde Frank Vandenbroucke aan De Standaard. De directe aanleiding voor zijn uithaal was een onderzoek waaruit blijkt dat een kwart van de langdurig zieken hun uitkering onterecht krijgt.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
De ziekenfondsen zouden daar veel te weinig tegen ondernemen. Integendeel zelfs. Een voormalig topambtenaar van het RIZIV vertelde aan HLN dat de ziekenfondsen artsen zwaar onder druk zetten om het betreffende attest af te leveren.
Lage werkzaamheidsgraad
Er was vorige week ook heel wat te doen over de lage werkzaamheidsgraad in België. Ons land doet het met 72,1 procent een stuk slechter dan het EU-gemiddelde van 75,4 procent. Net de cijfers die ons het best op weg kunnen zetten naar een verklaring voor dat fenomeen, blijven daarbij meestal onvermeld. Vlaanderen doet het met 77,3 procent eigenlijk beter dan het Europese gemiddelde. Het werkelijke probleem bevindt zich in het zuiden van het land: Wallonië haalt 67,9 procent, Brussel amper 63,9 procent, cijfers die Latijns-Amerikaanse proporties aannemen.
Mensen die te gemakkelijk langdurig ziek worden verklaard, vormen een deel van dat probleem. Dat dit vaker gebeurt onder auspiciën van het socialistische ziekenfonds dan bij de twee andere grote zuilen, hoeft geen verrassing te heten. Het socialistische vermogen om de staatskas aan te spreken via sociale of andere vormen van fraude, is altijd groter geweest dan dat van de concurrentie.
Vlaanderen doet het beter
Een nog belangrijker onderscheid ontbrak echter in de berichtgeving. Vlaanderen is niet perfect, ook niet wat uitgavencontrole betreft, maar doet het wel aanzienlijk beter dan het andere landsdeel. Uit het antwoord van Vandenbroucke op een parlementaire vraag van Ellen Samyn (VB) blijkt dat een Vlaamse gerechtigde in 2020 gemiddeld 27,31 invaliditeitsdagen ontving, tegenover 39,19 dagen voor zijn Waalse evenknie: een verschil van meer dan 43 procent.
Meer algemeen liggen ook de uitgaven voor gezondheidszorg in Wallonië hoger dan in Vlaanderen, ondanks de kleinere bevolking. De politicus die beweert de uitgaven voor de sociale zekerheid onder controle te willen krijgen, maar tegelijk de massieve communautaire scheeftrekking negeert, meent niet wat hij zegt.
Dinosaurussen
Als het onderzoek naar de onterecht langdurig zieken aanleiding wordt om de werking, de financiering en zelfs de bestaansreden van mutualiteiten te onderzoeken, is dat een goede zaak. Deze dinosaurussen uit andere tijden hadden al veel eerder in vraag moeten worden gesteld.
Hetzelfde geldt trouwens voor de vakbonden. We beseffen veel te weinig hoe uitzonderlijk de doorgedreven verzuiling in België eigenlijk was en hoezeer we daar nu nog de kwalijke gevolgen van dragen. Nergens ter wereld bekleden vakbonden en ziekenfondsen de plaats die ze bij ons nog altijd innemen in het maatschappelijke bestel: half overheid, half private organisatie, met veel privileges en nauwelijks controle op de geldstromen vanwege de overheid, gestructureerd volgens levensbeschouwelijke breuklijnen die in Vlaanderen samen niet eens een derde van de stemmen meer halen.
Dat alles mag echter nooit doen vergeten dat België nauwelijks een probleem kent zonder een belangrijke, vaak zelfs allesverklarende communautaire dimensie. België zelf is wel degelijk langdurig – en blijkbaar ongeneeslijk ziek.
Meer over dit thema
