Een van de meest opvallende kenmerken van het financiële gedrag van huishoudens is dat ze zelden actie ondernemen, ondanks dat rentetarieven, prijzen van financiële activa (aandelen en obligaties), hun eigen financiële omstandigheden en de voorwaarden van financiële contracten voortdurend veranderen. Dat stellen onderzoekers John Y. Campbell en Tarun Ramadorai vast. Er is dus sprake van inertie. De vraag is waarom dat zo is aangezien die inertie niet verklaard wordt door het standaardmodel in de financiële economie.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Voor economen is het logisch om deze inertie toe te schrijven aan vaste kosten die huishoudens betalen wanneer ze actie ondernemen. Deze kosten kunnen bestaan uit financiële kosten die door tegenpartijen in rekening worden gebracht (bijvoorbeeld kosten bij het aankopen van aandelen), de waarde van de tijd die wordt besteed aan het analyseren en uitvoeren van transacties, en bredere psychologische kosten die worden samengevat met het woord ‘gedoe’.
Optimalisatiemodellen in aanwezigheid van vaste kosten impliceren over het algemeen dat acties alleen worden ondernomen wanneer de voordelen een drempel overschrijden die de kosten van de actie rechtvaardigt.
Modelvrij leren
Sommige onderzoeken naar huishoudelijke financiën gaan er ook van uit dat mensen optimalisatieproblemen niet oplossen op basis van subjectieve overtuigingen, maar simpelweg acties herhalen die in het verleden goed voor hen hebben gewerkt. Die wordt omschreven als ‘modelvrij leren’ en presenteren bewijs dat dit helpt om veel voorkomende financiële gedragingen te verklaren.
Omdat mensen sociale wezens zijn, bestaat ook de mogelijkheid dat mensen acties ondernemen die goed hebben gewerkt voor andere mensen die ze kennen. Onderzoekers laten bijvoorbeeld zien dat leraren in het openbaar onderwijs in Texas eerder geneigd zijn hun hypotheek te herfinancieren wanneer andere leraren met wie ze hun vrije tijd doorbrengen in de lerarenkamer dat ook hebben gedaan. Dit weerspiegelt mogelijk niet zozeer het bijwerken van overtuigingen, maar eerder het kopiëren van een actie op basis van de resultaten die het voor anderen heeft opgeleverd.
Successen overdrijven en mislukkingen verbergen
Wanneer mensen beleggingsstrategieën aan anderen beschrijven, gebruiken ze vaak verhalen om ze te onderbouwen. Mensen praten over strategieën zoals ‘koop de dip’, ‘beklim de huizenladder’ of ‘HODL’ (HODL, oorspronkelijk een typefout voor “hold”, is veranderd in een acroniem voor beleggingsstrategieën voor “hold on for dear life”, wat een langetermijnverbintenis is) maar het is niet duidelijk of ze overtuigingen hebben, of kunnen verwoorden, die deze strategieën rechtvaardigen.
De theoretische literatuur over sociale financiën stelt de vraag hoe dergelijke verhalen zich verspreiden binnen de beleggersgemeenschap. Onderzoek benadrukt dat sociale overdracht de successen kan overdrijven en de mislukkingen van beleggingsstrategieën kan verbergen, waardoor verhalen zich kunnen verspreiden, zelfs als ze niet geassocieerd worden met objectief succesvolle resultaten.
Meer over Energie en Transport
